Przyjdę tam gdzie mnie pochowacie
wsłucham się w ciszę po mnie
której w was dawno już nie ma
spojrzę na liter rozmytych różaniec
imię nazwisko przeciwległe daty...
Odpowiedzi nie będzie bo pytań nie zadam
wspomnienia ulotnym są zapomnieniem
niezapisanym na kartach historii
w pustej księdze nowego wcielenia
przyjdę jesienią popatrzę odejdę...
Skreślałaś mnie matko i odtąd nie byłaś...
Odkąd mi ostatnie powicie wymieniłaś
Odkąd nogi do szkoły mnie same zawiodły
Skreślałaś mnie matko i odtąd nie byłaś...
Ciekawa dziecięco widzianego świata
I młodzieńczych emocji co we mnie szalały
Skreślałaś mnie matko i odtąd nie byłaś...
Gdyś oddawała mnie światu obcemu
nie chciałaś bym pięknie się w nim różniła
Skreślałaś mnie matko i odtąd nie byłaś...
Choć na łożu śmiertelnym łzę uroniłaś
Gdym pochyliła się po raz ostatni nad twą udręką
Skreśliłaś mnie matko i odtąd nie byłaś...
Tyś mnie córeczkę pierworodnie powiłaś
w swym smutnym bycie kochając odrzuciłaś
Przyszła nocą zapowiadana niechciana
potopiła szczenięce marzenia we łzach
kolejny raz ukarała matula zaniedbana
miasta wioski i pewną swego ludzką twarz
* powódź, wrzesień 2024
A gdy już ostatni odejdzie
Z ciszą toast samotnie wypiję
za to co zostało w pamięci
ożywiając wspólne chwile
Tak bardzo bym chciała dzisiaj
Spotkać na moment się z wami
Ale wy odchodzicie w nieznane
niedostępnymi dla mnie szlakami
Stłoczeni po tamtej stronie
duchem się rozgrzewacie
A ja tutaj samotnie marznę
Wy o tym pojęcia nie macie
Lecz gdy ty zakończysz swe życie
A pożegnań słów nie usłyszę
Pobiegnę za tobą na kraniec
odnajdą mnie martwą o świcie
jej rozdzielane uczucia na poły
cięte słowem i gestem jak nożem
sprawiedliwą połową się stały
matczynych uczuć kamuflażem
Eliksir czasami zmienia kolor i smak
od ilości człowieczych słabości i wad
gdy skrzydlatego pyłu nie wystarcza
a w goryczy życia słodkości jest brak
Abstynencję rzuciłam w szale na szalę
gdy napój przyjaźni znowu mnie zatruł
bo kolejny już raz ktoś oszukał miksturę
a barman wymieszał składniki niedbale
godzinę po otwarciu oczu
co rano dobudza mnie krzyk
krzyczy na mnie ta z lustra
potem krzyczysz na mnie ty
najgłośniej wrzeszczy w głowie
spoza moich zwojów głos
OPAMIETAJ SIĘ!
Wycięli kolejne drzewo przed jesienią
liście nie będą zalegały na ich dywaniku
nie zaśmiecą równo przystrzyżonej grzywki
nie zakłócą zielonej farby na trawniku
głośno piła wpiła się w konary zdrowe
soki na twarz rzeźnika trysnęły obficie
zielony pióropusz runął na drewnianą altanę
tak umiera drzewo tak kończy się życie
Czasem tak trudno wytłumaczyć światu, że wpadłam pod kombajn.
Nie ze swojej winy i nie przez nieuwagę. To tak jakby nagle moja droga i droga kombajnu się skrzyżowały w idealnie dopasowanym czasie i TRACH! Wpadasz pod kombajn. Najpierw cię mieli, podcina skrzydła, a potem taką oderwaną od korzeni porzuca na polu zwanych twoim życiem i...
schniesz.
Nie ma szans na zrośnięcie się, nie ma możliwości uniesienia głowy. Czujesz, jak soki z ciebie wypływają. I schniesz.
Próbują cię podlewać.
Wtedy są monety... odzyskujesz nadzieję, że powrócisz do stanu sprzed żniw.
Nadzieje złudne.
Bardzo chcesz wrócić do chwili pojawienia się kombajnu i uskoczyć, zjeść z drogi, wybrać inną.
Niemożliwe.
To się stało... tylko ty wiesz, jak cię boli.
I wiesz, dlaczego schniesz.
Jak mam Ci to wytłumaczyć?
Łatwo zapomniani wśród wspomnień i wzmianek
Żyją martwi w domach z zamkniętymi okiennicami
bez wschodów i zachodów słońca bez księżyca łuny
są, choć ich nie ma jedynie swoimi dniami i nocami
piękna jestem w szczególe i tak w ogóle
dwie ręce dwie nogi i dwie dziurki w nosie
mam dwie nerki, a nawet trzy się znalazły
oczy niebieskie choć częściej szarawe
cera bez skazy i bez zmarszczek wielu
bez nawagi się trzymam, głodna nie bywam
i tylko natura mnie obdarowała szczodrze
w talent do smutku przykryty uśmiechem
który jak czarna larwa się we mnie panoszy
ćmą pewnie się stanie nim mój świt nastanie
*Calyptra thalictri ćmy (już teraz wampirze) - pierwotnie zamieszkiwały Malezję, Ural oraz południową Europę. To ćma żywiąca się miąższem owoców, aby się do niego dobrać, owad przebija skórkę owoców. W Europie ćma najczęściej występuje w okolicach, gdzie gromadnie rośnie roślina o nazwie rutewka, pospolita bylina łąkowa (występująca często także w Polsce).
Po raz pierwszy krew ludzką w żołądkach samców Calyptra thalictri odkrył w 1999 roku
rosyjski badacz Władimir Kononenko.
upewnij się że gdy odejdziesz nikt za tobą nie zapłacze
zadbaj o to by odetchnęli gdy wydasz ostatnie tchnienie
zrób wszystko tutaj i teraz w tej przedostatniej chwili
by ci z którymi wczoraj żyłeś jutro pół łzy nie uronili
a gdy już będziesz miał pewną tę pewność najpewniejszą
że dobre imię i ślady czynów swych wszelakich zatarłeś
i nikomu serce nie pęknie i pytań do ciebie nie będzie
odejdź jak zaplanowałeś - to będzie odejście doskonałe
Chronił się przed zapomnieniem
jakby czuł, że gdy jego zabraknie
to one staną się ojcem i Janem
moim kolejnym wieczorem i ranem
A dajcie wy mi wszyscy spokój!
Przegońcie do lasu za wzgórze
tam, gdzie lamentów nie usłyszę
gorzkich żali co budzą niepokój
Wyślijcie mnie w daleką drogę
swe oczy odwróćcie ode mnie
kamieniem przyspieszcie kroki
ja patrzeć już na was nie mogę
Zapomnijcie o mnie nareszcie
wymażcie jak złe wspomnienie
ni ja wam, ni wy mi potrzebni
do niczego już nie jesteście!
biegłam nocą przez gęsty las
szukałam mojej drogi do domu
były drzewa nie było tam was
zagubiona niepotrzebna nikomu
leśne maliny oplotły me nogi
upadłam bezwładnie na twarz
w poprzek mojej życiowej drogi
upadałam tak niejeden raz
podnieść się nie mam już siły
pochłania mnie złe leśne runo
ostre kolce me ciało zraniły
ratuj ojcze matulu siostrunio
poddałam się i nie walczyłam
witki malin jak liny stalowe...
gdy nad sobą cień zobaczyłam
podałeś rękę uniosłeś mą głowę...
Zamknęliśmy?
A nawet jeśli prawdę ominęliśmy
i podmieniliśmy winnych w niewinnych
to my! nasz mały sukces odnieśliśmy,
bo...
Śledziliśmy!
Umorzyliśmy?
Uf! Nareszcie wreszcie mogliśmy.
Śmierdzącą sprawę, ofiar truchło
pod dywan zielony zamietliśmy
i...
Umorzyliśmy!
*03.02.2022 - 22.05.2023 †
Jakie to "szczęście", że żyję w kraju, w którym strażnicy prawa dbają o nas, obywatelasów i śledzą, ścigają, czasami nawet złapią (szkoda, że nie tym razem!) złodziei, których podajemy im tuż po kradzieży na tacy - z imienia, nazwiska, a nawet z numeru konta, na którym umieścili łupy!
I jak na stróżów prawa przystało, są przy tym prawi i sprawiedliwi bardziej od Sprawiedliwego...
Dzielą po równo (odzyskane po roku zabawy w pościgi, zasadzki, zatrzymania, przesłuchania, analizy wybitnie specjalistyczne) dobra, między okradzionego i złodzieja - karząc tego drugiego odebraniem tylko połowy łupu - wynagradzając go drugą za pomysłowość, przebiegłość i spryt podczas dokonywania złych czynów i za wynajęcie (za zrabowane talarki) znanego "inaczej" pierczyka na swoje usługi.
Puszczając następnie złodziejaszka wolno i przepraszając za...
нарушение мира.
Bo gdyby nie Ci złodzieje, to cóż mieliby do roboty nasi stróże prawa przez ponad rok?
Mój kraj choruje...
Powyrywała z moich skrzydeł czarne pióra
Złamała ducha jak się łamie witkę wierzbie
Wytarmosiła mnie za włosy i rozczochrała
Teraz gapi się na mnie ze wstrętem spode łba
Boli bardzo boli skrzydło serce cała ja
To w podzięce za dziecięce psoty kary dar
I choć siebie nie pamiętam z tamtych lat
Ale wielką winę jakąś w sobie pewnie mam...
Mało we mnie jest radości i pogody ducha
Zasmucam bure chmury do burzy je wiodę
Najczarniejsze szkła przysłaniają moje oczy
jakbym światłem porażona miała umrzeć
Nie pamiętam swego śmiechu tak szczerego
Zapomniałam co bawiło mnie ogromnie
W moim ciele rozgościła się staruszka
Niedowidzi i nie słyszy wciąż zawodzi
Tak bym chciała oddać Tobie dawną siebie
Sobie zwrócić tę dziewczynę z błyskiem w oku
Jak przegonić mam burzowe cumulusy
Gdy ulewy smutnych myśli zalewają nawet sny
Miniony rok obsypał mnie O-GROMAMI!
Ogromnie mnie oszukano
Ogromnie mnie okradziono
Ogromnie mnie wykorzystano
Ogromnie skopali mnie najbliżsi
Ogromnie pokaleczyli mnie "przyjaciele"
Ogromnie mnie ludzie obdarli z wiary w ludzi i w ludzi wiar
Ogromnie mnie rozczarowali ci, którym pozwoliłam do siebie się zbliżyć
Ktoś ważny powiedział mi kiedyś (a potem umarł), że mimo naskórkowej otwartości, towarzyskiego usposobienia, wiecznego uśmiechu na twarzy i odruchowego działania dla innych - jestem zbyt ostrożna w kontaktach, wręcz skrajnie podejrzliwa, by nie rzec, że przewrażliwiona, przez co samotna i odizolowana, choć w tłumie. Taka Oxymora ze mnie.
Że powinnam brać z czystą kartą osoby pojawiające się w moim życiu, otworzyć się na nie. A ludziom, którzy mnie zawiedli lub rozczarowali, powinnam dawać drugą szansę, bo są tylko ludźmi i się zazwyczaj zmieniają na lepsze... Ufniej podchodzić do nieznanego, do różności i odmienności...
No wiesz - tak z sercem na dłoni do ludzi powinnam, bez "ale"...
Dla mnie, w kontaktach międzyludzkich i w podejmowanych decyzjach, ostatecznych wyborach, zawsze najważniejszy był najpierw mój instynkt, potem doświadczenie, serce stało w kolejce...
Takie były zasady. Takie miałam zasady.
Moje życie z tą kolejnością wartości nie było łatwe, ale mój grunt pod nogami był stabilny. Czułam, że ogarniam... Radziłam sobie.
Zmieniłam jednak kolejność, zaufałam dobrym radom.
Dziś wiem, że to był błąd!
Kierując się sercem, przyćmiłam doświadczenie i instynkt! A serce to egoistyczny narząd. Mówią, że najważniejszy. Moim zdaniem właśnie to "naj" czyni go zwodniczym i bardzo zawodnym, z wysokim mniemaniem o sobie...
(Serio? Mylę się? A przypomnij sobie gdy ciebie twoje ... Bolało? )
Zapłaciłam wysoką cenę za te szeroko otwarte we mnie drzwi do bijącego mięśnia.
Stałam się popiołem, miazgą marnego pyłu wymieszaną z błotem ludzkich plugastw i ludzkich obleśności.
Dzisiaj próbuję od nowa...
Na razie jestem jak rozbity wazonik porcelanowy, który ktoś na szybko skleił wodnym klejem...
Każde drgnięcie tej mamałygi zwanej codziennością pod moimi nogami, każdy podmuch wiosennego wiatru, deszczyk zwykły wiosenny może mnie rozsypać na nowo, rozpuścić...
Nie mam pewności czy najgorsze już za mną.
Czasu może też mam już niewiele na pozbieranie się w całość.
Feniks nie wykluł się jeszcze w mojej świadomości. Jajo złożone...
Wiem jedno. Tamta ja odeszła.
Układam nową listę wartości przy maleńkim płomyku nadziei, który podtrzymuje dla mnie eL.
Na początku listy znowu postawię instynkt. Tym razem bardziej zwierzęcy, dziki i pierwotny. Wsłucham się w siebie i jestem pewna, że łatwo nie będzie. Ale odzyskam twardy grunt pod nogami.
Nie pokonaliście mnie gnojki gromowładne!
Jutro urodzi się tatko
Jasiu, bo tak o nim myślę
co roku odradza się nowy
bohater mój wspomnieniowy
wyostrzony podkoloryzowany
taki film zdigitalizowany
Filmy ręcznie kolorowane
rzadziej blakły podobno
koloryzuję Jasia w pamięci
w marcowy chłodny ranek
odkąd zniknął z telenoweli
jak z życia znika kochanek
Jasiu tatko człowiek energia
szara eminencja dzieciństwa
żyć będzie wiecznie mawiali
gdy w ziemi mościł posłanie
bez słowa i bez pożegnania
odszedł w niedzielny poranek
( *74 lata miałby mój Tata. Energii starczy na wieki... )
fałszywie poraniony
jęczeć będzie boleśnie
wzgardzony kochanek
taki od grobowej deski
któremu odmówisz
brudnej miłości
w imię nie jego
a własnej wierności
Dziś wiem że nie zasnę
Choć godzinę temu
pragnienie snu
było jak tlen
gdy krzyczałam
zalana łzami
błagałam
by mi go odcięli
Godzinę temu
nie chciałeś bym spała
choć budziki świata
dla mnie zamilkły
nie pozwoliłeś mi zasnąć
choć noc nastała
chciałeś bym czekała
na świt
Posłuchałam
pierwsza godzina
z wielu nieprzespana
budzik zasnął za mnie
a ja czuwam
za wszystkie zegary
mojego świata
już wiem że nie zasnę
* Dziękuję eL, że nie pozwoliłeś mi zasnąć w tamten czwartek.
ojcze nasz który jesteś w niebie
i rozdajesz baty, częściej niż cukierki
zabierz mnie tatku nocą do siebie
pozwól mi zagrać ze sobą w bierki
święć się imię twoje świętsze niźli moje
gdy bierką poruszę sumienie bezlitosne
podzielisz moją karę znowu na dwoje
by życie me stało się bardziej żałosne
bądź wola twoja tatku w niebiosach
to za nią ukrywasz mą ludzką niedolę
przegrana od rana w sfingowanych głosach
twym ludzkim aniołom ukarać się pozwolę
amen.
trzymajcie na smyczach swe psy
ślepe żony zdradzane w marzeniach o świcie
zakrwawione wyrwijcie im kły
perfidni mężowie w habicie niewierni skrycie
w swych bliznach zdradą zalanych
we wstydzie chęć zemsty gromadzicie bezmiary
rozgrzeszenia czekacie za wspólne grzechy
kosztem naiwnej nieświadomej wyroku ofiary
zamienią się role za czas jakiś
wasze psy bestie wściekłe i głodne powrócą
wyżrą wam bijące mięśnie sercowe
i bez emocji przeciwko wam się odwrócą
O miłości już pisać nie potrafię
choć marzę o niej bezwiednie
poczuć ciepło twej skóry pragnę
a w zardzewiałej zbroi więdnę
Chcę w cieniu twym odpoczywać
po biegu dnia codziennego
wtulać się w ciebie wieczorem
zasypiać snem niewinnego
O miłości nie potrafię już mówić
jakby język miłosny był mi obcy
lecz uwierz, że mam ją w sobie
i wyzionąć jej w nas nie pozwolę
*dla L.K.
powstrzymaj proszę darczyńców
dość prezentów od życia mam
ja przecież w gronie złoczyńców
świece pokornie odpalam
więcej nie obdarowuj mnie proszę
nie chłostaj już mojej twarzy
wiesz? ja słabo kopniaki znoszę
taki dzień bez ciosów mi się marzy
odpocząć od podarków mi pozwól
łzami słonymi obmywanych nocą
od rózgi swojej mnie wyzwól
daj zasnąć i cieszyć niemocą
Nie śniłam tak żyłam
W rodzinnym domu
Wiecznie w remoncie
W przykładnej rodzinie
Z matką cierpiącą i ojcem
U boku ślicznej kruszynki
Małej przesadnie dziewczynki
Córeczki mojej mamusi
Co warkoczem nocą mnie dusi
Podgryza gdy nikt nie widzi
Nóż wbija w me plecy śmiało
Płacząc, że będzie bolało
i że przemocą się brzydzi
...od dziś
Z dwojga złego
Ostatnie stało się pierwszym
I końcem nowego
Z historii, które się nie zadziały
Moją przeżyłam
Z marzeń, które się już spełniły
Wspomnienie utraciłam
Z życia, które jeszcze przede mną
Przyszłość wygoniłam
Ze snów, których nie wyśniłam
Demony wybudziłam
Jestem tu bo się narodziłam
żyję a jakbym nie żyłam.
Tak dużo się dzieje
A nic jednocześnie
Sieję nadzieję
Zbieram depresję
Jestem dziewczyną
A miał być chłopak
Wszystko na opak...
Żartuję z siebie
Śmieję się z ciebie
Smażę się w piekle
Chciałam być w niebie
Miałam spać sama
Śpię obok Ciebie
Jak jakaś dama...
Z garbem na plecach
Lecz wyprostowana
Ciągle wśród ludzi
A wyalienowana
Prosta jak sznurek
I skomplikowana
zabliźniona żywa rana...
Czas bestią nieczułą jest
Bez emocji i krzty wrażliwości
Nie zważa na lamety i śmiech
Nie ogląda na trupy przeszłości
Niczym nie przekupisz czasu
Nie zakocha się w tobie bez pamięci
Nie odda sekundy życia w ułamku
W swym biegu twych ran nie zaleczy
Czas zrozumieć czasu naturę
Zanim pozbawisz się go całkowicie
Na twarzy twej wyrzeźbi fakturę
W kozi róg zapędzi i odbierze życie
a kiedy się dopełni i dotrwam
w zdrowiu i z jasnym umysłem
odetchnę niezakorkowaną piersią
ciszę po burzy zagłuszę śmiechem
gdy bure chmury urwą się ze sznura
na którym wiszą a z nimi wiszę ja
upadnę jak puch miękko lekka i wolna
pobiegnę przed siebie z bliznami bez ran
gdy już kamienie z karku pospadają
odkleją się jak podeszwy w butach
poczuję rosę zamiast słonych łez
i będzie wreszcie tak jak miało być
powoli dzień po dniu znikam
wycofuję się rakiem z jutra
bezszelestnie ograniczam mój byt
by nie zakłócić twojego przeżycia
cieni bez cienia wątpliwości
gromadzi się wiele wokół mnie
żywotów nowych nie dopuszczam
by nie zaistnieć w nowym naiwnie
staję się prawie przeźroczysta
wymazuję się z wolna z twego dnia
nie mam już stopy i lewego ucha
znikanie konsekwentnie trwa
w mej głowie rajzefiber rządzi
jego macki dotykają już serca
boli mnie cała ja ze strachu
przed podróżą do przyszłości
panika rozwala moje dzisiaj
jak młotem rytmicznie uderza
w najczulsze komórki we mnie
straszy kolejną godziną życia
paraliżujący strach zabiera mi sen
nie patrzy, że za oknem czarna noc
rozciąga bezgranicznie tykaniem czas
wyrywa o świcie w beznadziejny dzień
nie uwolnię się z wiązadeł lęku
nie znajdę siły, by przetrwać zły czas
który w szczodrości swej dał mi los
na rozsupłanie wskazówek zegara
rozbiłam w drobny mak kawał życia
upiekłam makowiec z rodzynkami
zakalec smakował obrzydliwie
goryczą i solą kamienną ze łzami
obrzydziłam karpiowi wigilię
galareta drgała na powiekach
odzierając z resztek uczucie
zdarła z nas łuskowatą czułość
ryczące dziecię odbija się echem
chłód rąk twych rozgrzewa barszczyk
uszko ogłuchło na czułe szeptania
na drzewku powiesiła się miłość
nie potrafię i chyba nie chcę nazywać już ciebie
a gdy boli, gdy szarpią i ranią jest mi jeszcze trudniej
uwierzyć że kochasz boś bez granic miłosiernie dobry
nie mogę uwierzyć gdy bezsensownej śmierci dotykam
nie wierzę głęboko, bo serce pęka gdy cierpienie widzę
które w lesie niczyim bezbronnych dogania jak zwierzę
nie potrafię cię nazwać choć imion masz wiele
w każdym kościele czy innej natchnionej budowli
klękają przed tobą ochrzczeni i kładą się inaczej wierni
nakazujesz, karzesz za grzechy nie i tych pokornych
bo kochasz miłością bezkresną nieskończenie krwawą
i z tej miłości z katem wyrokujesz i mnie z nim zrównujesz
lękam się gdy szczęście poczuję i dobrem nasycę się chwilę
że w oku twym boskim nad wymiar tego dobra zażyję
miast dzielić cierpienie wpisane jak w księgę w moje istnienie...
łapczywie wypijają co wleję
unoszą liście jakby chciały na ręce
zagapiam się w nie zapominam
tonę w rozlewisku z kropel
błyszczą perlą się i szklą
jak łzy na policzku dziecka
tak niewiele ostatnio mi trzeba
by podlewać kwiaty płaczówką
Podzieliłam na dwa swoje życie
na bywam tutaj i tam
na jawę i na senne rozmycie
na jestem... zabrakło na mam
Rwij owoce dojrzałe człowieku,
bo spadną na zroszoną trawę.
Albo rozdziobią je szpaki...
Rwij owoce człowieku... on rwał.
Wieczorem
ogród odetchnął,
gdy człowiek z owocem odszedł.
Zostawił kilka kiści dla ptaka...
Ostatni rytuał ogrodowy taty.
[*] 22.11.2020
Mgła czasu me serce niczym staw o zmroku
w koszulę nocną niezgrabnie przebrała,
a ja wciąż karmiąc nadziei łabędzie
cierpliwie nad przepaścią stoję i czekam wyroku...
I nie błagajcie bym zeszła...nie proście!
Ja czekam...i będę czekała,
bo tak Tobie eLfie przyrzekłam,
bo nam tak obiecałam.
Dziś nad stawem altanę namalowałam,
drogę do niej niezapominajkami usłałam...
Ukwiecona do niej wiedzie ścieżka
co jak wstążka się wije niebieska.
Nie skalały jej żadne ślady jeszcze,
nie znaczą jej drogowskazy złowieszcze,
bo ona jest nasza, wyśniona
delikatnie marzeniami gładzona.
Tam w tej altanie, w błękitnym salonie,
na łożu przybranym jedwabną pościelą,
będę czekała na Ciebie i na Twoje dłonie,
na spojrzenie gorące, szczere i tęskniące...
I ułożymy się razem na łabędzim puchu
podarowanym nam przez ptaki
we wdzięczności odruchu,
I uśniemy spokojnie wyczerpani podróżą...
Kapliczkę mgła okryje, zarośnie dziką różą...
...więc czekam na Ciebie mój eLfie kochany
czekam, choć staw nasz już dawno uspany
... ja nie śpię.
... ja tęsknię.
Ta samotność
Nie mnie się należy
Niechciana przylgnęła
Zawisła jak kokarda
Wpleciona w warkocz
Na łysej głowie
Wypełnionej po brzegi
Myślami o niej
Tak starymi
Jak moja metryka
poznałam siebie
polubiłam nawet
a teraz sprzedam
mnie handlarzowi
który za tysiaka
dwa może trzy
też mnie polubi
bez poznawania
...przecież zapłacił
senna
opadła kurtyna
sznurek zbyt krótki, by pętlę zapętlić
uwiesić na gałęzi drzewa, które uschło
nadwaga pomoże grawitacji...
nic z tego
nie uda się uwolnić,
gdy odwaga umarła
przede mną
pustka
na rozstaju dróg w zegarze
wskazówki mijają się w sekundę
zmieniając codzienność w jej brak
pędząc na oślep po tarczy czasu
biegną do siebie z otwartymi ramionami
zwężającymi się z każdym tiknięciem
by w sekundzie zero zatrzasnąć się
jak drzwi przed nosem
i minąć w mgnieniu oka proroka
tik tak i po wszystkim
było sobie życie...
