Cholera! Cholera jasna, i z tych ciemniejszych.
Wykrzyczana w ciszy czterech kątów:
Sumienia. Rozumu. Tego co przepompowuje krew.
I stu innych duszności. W przypadkowej kolejności.
Zdarzeń. Niedopowiedzeń. Rozminięć.
Interpretacji. Bywa i tak.
Ginie pod powierzchnią. Raz na zawsze.
Na mizernie długo. Bardzo długo.
Lata. Miesiące. Tygodnie i noce.
Na bardzo długie chwile spędzone przy barach,
kontuarach, kranikach. Na bardzo krótkie minuty.
Krótkie miesiące. Krótsze lata. Jeszcze krótsze życia.
Bywa i tak. Zmieniony w metaforę, kiedy przechodzisz
tuż obok, rozglądam się i niemal widzę, już na pewno,
że nic nie widzę. Wiem, że... i tak dalej... więc nalej! -
na lepszy sen, gdy rzucać będziemy krzykiem
odwiecznie chwilowej rozpaczy w kamyki ciszy.
W duszności ukrusz bryłkę lodu, żarem przegoń mrok.
Żeśmy przepili, choć mogliśmy przebiec, tysięczny dzień,
i setną noc. Bo choć wyrzutem wpadasz w ucho,
tu dalej krucho. Chociaż wokoło te same twarze,
nuty bez fałszu, lustra bez odbicia, na progu zimy
i skroplonej wiosny, staję bezradny. I tak bywa.
