Latarnia Stilo oddalona jest od Łeby o jakieś 11 kilometrów.
Plan mieliśmy ambitny. Dotrzeć do niej pieszo i wrócić pieszo plażą w obie strony.
Mój siedzący tryb życia w pracy przez cały rok, bez innych ruchowych chwil oprócz drogi z i do niej, składającej się
z etapów wdrapywania się dwa razy po schodach na ostatnie piętro dwóch czteropiętrowych kamienic i dwukrotnego schodzenia ze schodów oraz marszu z obciążeniem - rano z planem na cały dzień, a pod wieczór z zakupami-garbami jak
u wielbłąda, dało mi przekonanie, że dam radę zdobyć Stilo... chyba ;)
eL miał łatwiej, bo oprócz tej samej drogi do i z pracy bez udawania klasycznego wielbłąda, a jedynie dromadera
z garbem wypełnionym stresem pochodzenia zawodowego "przed i po robocie" w kulturalnej placówce, był biegaczem (pół) maratończykiem z zamiłowania w stanie rocznego urlopu zdrowotnego, ale z jeszcze całkiem dobrą kondycją.
Tutaj nie było zupełnie wątpliwości, że 11 kilometrów do latarni, a potem 11 do Łeby będzie dla Niego spacerem bez zadyszki...
Pogoda dopisała wyprawie.
Koniec sierpnia w Łebie, w tym roku to były chorwackie klimaty, od których chciałam uciec, wybierając polskie morze, tak przeklinane przez rodaków odkąd pamiętam właśnie ze względu na - łagodnie mówiąc - dziadowską pogodę.
Plaża pod Neptunem zapakowana po brzegi golasami w przepaskach tu i tam, czyli gdzie moralność nakazuje
w sposób nie zawsze zgodny z poczuciem estetyki to nasz punkt "START".
Godzinę zajęło nam godzenie się po "sprzeczce kochanków" cholera wie o co - pewnie za dużo dobrego, które nas spotkało do tej pory na urlopie, pomieszało nam w ambitnych, niedocenianych głowach zanim padło "idziesz czy nie!?"
Poszliśmy.
Brzegiem plaży szybko minęliśmy łebskie tłumy i znaleźliśmy się między piaszczystą przestrzenią odgrodzona od reszty świata wydmowym lasem i szumiącym morzem o ładnym kolorze... coś między zielenią, a niebieskim, takim, jakie pamiętałam z wcześniejszych pobytów nad Bałtykiem. Moje 13 lat omijania polskiego wybrzeża
z różnych powodów nie zatarło w pamięci ani szumu... ani barwy... ani uczucia piachu wszechobecnego na moim ciele,
a nawet tonu głośnych wrzasków mew.
Było mi dobrze.
Szłam do latarni Stilo z Facetem z moich młodzieńczych marzeń. Z artystą z duszą artysty, a nie tylko liczbą wydanych tomików z poezją i prozą... czy innych zmaterializowanych artystycznych owoców.
On zwiedził już prawie całą Europę. Tę sprzed zmian i tę po zmianach. Jugosławia kiedyś, a dziś kraje byłej Jugosławii... Paryż... Londyn... i diabli wiedzą jeszcze, gdzie nadawały Mu mojego szacunku i pokory.
Ja nie byłam prawie nigdzie. Klasycznymi trasami zwiedziłam tylko linię brzegową mojej ojczyzny i kilka znanych turystycznie miejsc tutaj. W Polce.
eL nad Bałtykiem był może ze dwa razy i to we wczesnym dzieciństwie. Niewiele poznał
i pamiętał. Był też ze dwa razy jako doroślak, ale na krótko i raczej w innych celach niż zwiedzanie czy wędrowanie plażą ;)
Byłam dumna, że wreszcie mogę pokazać Mu coś, czego jeszcze nie zna, nie widział i nie doznał...
Oboje dostaliśmy szanse na drugie życie.
Oboje, każde w swoim garbie trzymaliśmy (czasami na siłę, czasami z sentymentu, czasami..., bo to było nasze minione życie) wspomnienia z odwiedzonych miejsc związane z osobami, które kiedyś były naszym światem. Nie zawsze tym idealnym, ale jedynym, jaki mieliśmy.
Teraz tworzyliśmy wspólną, naszą mapę miejsc, przeżyć i wspomnień.
I właśnie dlatego chciałam eLa zabrać do Łeby.
Była moim azylem od codzienności od pierwszego razu gdy do niej trawiłam. A ten raz był trzynastym moim razem.
Po trzynastu latach przerwy. Mistyczna 13-tka?
12 razy w różnym towarzystwie... koleżanki z czasów szkolnych... ex i Syn...potem sam Syn i ja - ze 4 razy, zanim stał się cudownym, samodzielnym Facetem.
Za każdym z tych razów przeżywałam Łebę po swojemu. Indywidualnie. Samotnie, bo moje emocje, uczucia, spojrzenie na... były obce tym, z którymi spędzałam tam czas.
Synowi zaszczepiłam jednak ciepłe uczucie i małą tęsknotę do tego nadmorskiego miasteczka.
Rok temu zabrał swoją dziewczynę na wycieczkę do Łeby, kierując się tylko mapą wspomnień ze wspólnych tam pobytów ze mną. Duża radość dla mnie. Mała dla niej. Nie poczuła. Nie dostrzegła niczego w tym miejscu. Nie zrozumiała przekazu Młodego...
Kilka miesięcy później pobiegła w szeroki świat...droższy... bardziej egzotyczny... bardziej luksusowy.
Z innym.
Ja tym razem wreszcie byłam w Łebie z Człowiekiem, który miał duszę i oczy w duszy. Potrafił nią patrzyć na świat. Mój świat. Myślę, jestem pewna, że dostrzegał to co ja w tej plaży, w falach, piasku, w ptakach, zachodach słońca, a nawet w fali turystów. Ogromnej fali przelewającej się łebskimi uliczkami, w niskich domkach i tych wyższych, nowszych, które na czas lata, od piwnic po strychy zamieniały się w pokoje do wynajęcia, w straganach i ulicznych, współczesnych kuglarzach, którzy zarabiali na czym się dało...
Pewnie i we wschodzie słońca by dostrzegł te zaczarowaną moc Łeby, ale to nie było nam dane.
To zbyt wcześnie dla nas. Spaliśmy do dziewiątej, bo nasze budziki w "smartach" też spały.
O tym myślałam na trzecim i czwartym kilometrze drogi do Stilo...
Na dalszych myślałam o tym, co nas czeka. Mnie i eLa. Myślałam o tym, co nas łączy i o tym co jeszcze dzieli i skłóca, o ciągłej walce o własną wolność i niezależność wywołaną zawodami życiowymi i rozczarowaniami, długim czasem osamotnienia i tymi tragicznymi przeżyciami, stratami, które obciążały naszą nadzieję i osłabiały wiarę, że wreszcie i nam się uda...
O naszych Synach myśli także znalazły swój kilometr...
11 kilometrów daje możliwości... i szansę każdej myśli na swoją chwilkę.
eL też milczał, myśląc.
Na początku pewnie milczenie wywoływał mały foch - pozostałość po sprzeczce sprzed startu...
ale wiem, że miał tak samo jak ja dużo innych myśli.
Życie dawało Mu w dupę. Nieudane małżeństwo z "kobietą życia już tamtego", niedocenianie w pracy, ignorancja ukochanego Syna nieusprawiedliwiona nawet młodzieńczą głupotką, do której miał prawo, totalna ignorancja ze strony ukochanej córki... to nic, że pasierbicy "bez papierów" i wiele innych "życiówek" przepychało się w Jego platynowej głowie z myślami o tym co po Łebie... po urlopie. Miło nadejść "nowe". Jedynie palcem na piasku miał wyznaczone tropy, ale trzymał się pozytywnych nadziei, że teraz to już tylko idzie lepsze!
Szliśmy chyba już ponad dwie godziny. Pusta plaża. Piach na niej smagany tylko nadmorskim wiatrem. Czasami samotny golas wkomponowywał się w plażowe wydemki, ukrywając jeszcze nieopalone białe przestrzenie na ciele...
Patrzyłam na moje mokre stopy, idąc równo z brzegiem fali i piasku, a słońce paliło moje plecy...
Zatapiałam się w sobie, jakbym tonęła dobrowolnie w morzu.
Błogostan przerwała meduza.
Przeźroczysta galaretka z różowym tatuażem na śliskim grzbietku leżała na piasku z pół metra od miejsca, gdzie dosięgała fala. Opala się...pomyślałam głupio.
- eL! Zobacz, meduzka!
Patrzyliśmy na morską galaretkę. Niewiele wiemy o meduzach. Podobno parzą...ale czy te w Bałtyku też?
To chyba nie jest naturalne, że ona tak tutaj leży?
Nie opala się. Ona tutaj umiera. Żar leje się z nieba, było ze 32 stopnie chyba...
Mała jeszcze, meduzie dziecko... tak o niej pomyślałam.
Trzeba ratować.
eL patrzył na nią chwilę, nie wiedząc co zrobić. Meduzy nie są Jego mocną stroną.
Moją też nie, ale jakiś instynkt podpowiadał mi "uratuj ją".
Wsunęłam rękę w piach pod meduzę i całą zawartość dłoni wrzuciłam do morza. Tak daleko jak potrafiłam.
- Uważaj! Usłyszałam półkrzyk eLa. Było jednak po wszystkim. Nie oparzyło mnie nic.
Meduza uratowana!
Popatrzyłam zadowolona na eLa. Spojrzał na mnie z uczuciem, jakby chciał szepnąć coś o bohaterstwie.
Przez myśl przebiegło mi... a może nie przeżyła uderzenia o taflę wody?
Przegoniłam szybką tę refleksję.
Tak. Byłam bohaterką.
Dziesięć metrów dalej...meduza. Większa. Jeszcze dalej na piasku....potem następna!
Jakieś zbiorowe samobójstwo?
Ratowałam każdą! Wrzucałam do morza, opanowując technikę ratunkową do perfekcji...
Po kilkudziesięciu razach spojrzenie eLa było już jakby mniej oczarowane moim bohaterstwem - mówiło raczej - "kobieto...ile jeszcze? Choć, bo nigdy nie dojdziemy..."
[...dojdziemy - pomyślałam - jak zawsze ;) ]
Meduzy uratowane!
Doszliśmy.
Widziałam wrażenie, jakie wywołał widok z latarni na eLu.
Byłam szczęśliwa, że wdrapaliśmy się na Stilo, a przestrzeń, która roztaczała się wokoło nic, a nic się nie zmieniła przez ostatnie 13 lat. Tym razem eL bez zmuszania pozował do fotek na cztery strony świata. Przestrzeń, horyzont, zieleń lasów przełamywana żółtawymi plackami wydm i niebiesko-zielone lustro wody połączone błękitem nieba dawały wrażenie bezkresu i zmniejszały nasze problemy, troski i zmartwienia. Zmniejszały nas do wielkości ziarenka piasku.
I to było cudowne.
Schodzenie z latarni wąskimi schodami to kolejna atrakcja dla eLa.
Tego się nie spodziewał! Pilnując każdego schodka i kolejności stawiania kroków na ich niewielkiej powierzchni, nagle usłyszał swoje nazwisko wypowiadane ze zdziwieniem męskim głosem przez mijanego brzuchem w brzuch dużego faceta na wąskich schodach latarni!
- Kotowicz!
Pierwsza myśl eLa - Fan! Mój fan, wielbiciel mnie rozpoznał?! Ale jak? Kto?... Skąd?...
Artystyczna dusza wzięła górę nad rzeczywistością...
Spotkał Kolegę z żoną-koleżanką z rodzinnego miasta w latarni Stilo, na czwartym poziomie wąskich schodów, na drugim końcu Polski...
Zaskoczenie, głośne okrzyki, radocha ze spotkania wypełniły latarnie-muzeum, która pełniła teraz też rolę galerii marynistycznych obrazów jakichś artystów. Obiecanki-cacanki na "konieczne" spotkanie w naszym Bielsku i ciepłe, jakby z najlepszymi przyjaciółmi, bez których życie traci sens, pożegnanie zakończyło zwiedzanie latarni...
Ubawiłam się.
Powrót do Łeby oczywiście też plażą. 11 kilometrów ze słońcem na twarzy...
Wymienialiśmy wrażenia, dziękowaliśmy sobie wzajemnie za osiągnięcie celu...
za wspólny cel i że udało nam sie niepotopić wzajemnie mimo resztek porannego wkurwu bez sensu ...
I wracaliśmy szczęśliwi razem.
Słońce dawało znaki, że czas na zachód. I tam podążało. My za nim.
Woda szumiała...plaża prawie pusta.
Gdzieniegdzie, ale już rzadziej golas...
I meduza!
Pierwsza maleńka... ups - przegapiłam ją, idąc do Stilo!?
Druga... trzecia... dziesiąta! O kurde jaka wielka! Na piachu!
Ale dlaczego? Całe moje bohaterstwo z drogi "do" to syzyfowa praca?
Zgłupiały te meduzy?
Po tym, jak dywan meduz przede mną zdawał się nie mieć końca i moim ciągłym schylaniu się po każdą i ratowaniu ich
- poddałam się!
Dość!
Wszystkich nie uratuję!
Potrzebowałam przejść 22 kilometry boso, by to zrozumieć!
Tę myśl przywiozłam z Łeby do domu.
To moja najcenniejsza pamiątka z wakacji.
Wakacyjna nauka na resztę życia.
Do cholery! Wszystkich nie uratuję!
----------------------------------------
[ Łeba 2019, cała dla eLa ]
