wariatko!wo

Rozbić głową mur się staram

od miesięcy tylu już

tylko tym się w życiu param

na mej głowie urósł guz

naiwnością swą się karmię

na wadze przybrałam

z rezultatem u mnie marnie

depresyjny stan dostałam 

kask by mi się żółty przydał

bo ta ściana ani drgnie

ktoś diagnozę chyba wydał

dom wariatów czeka mnie

tam się pukać będę w głowę

oceniając życie swoje

i wygłoszę mądrą mowę

jak wygrywać z głową boje

*lokowanie produktu, edycja limitowana - podobno leczy 😜

dylemat matki

one dwie były całkowicie różne
o dwie miłości dbać było trzeba
zbyt trudnym zadaniem się stało
przychylić obu takie same nieba

jej rozdzielane uczucia na poły
cięte słowem i gestem jak nożem
sprawiedliwą połową się stały
matczynych uczuć kamuflażem

*"[...] Bo jedno jest pewne - miłość matki jest sprawiedliwa,
 a czy sprawiedliwość zawsze oznacza równość...?"

- znalezione w sieci

było nie minęło...

Uciekających dni dzisiaj nie dogonię

Nie wrócę do chwil które już się stały

Nie oddam twoich wczoraj uśmiechów

I dobrych słów rzuconych w mą stronę

Uciekających nocy dogonić nie zdołam

Nie wtulę w siebie wczorajszych snów

Nie dotknę twojego policzka ani ust

Tej straconej nocy nie rozkażę wróć

Było minęło czy tak jakoś zleciało

W szarym świecie takim nie z bajki

A ja Ciebie proszę zatrzymaj tę chwilę

W której nas dwoje się w niej spotkało

*dla eLa

Fałszywa receptura

W przyjaźniach jest coś nieziemskiego
taki maleńki ale wspólny mianownik
uczuć pierwszych tak bardzo ludzkich
i strąconego z pióra pyłu anielskiego

Eliksir czasami zmienia kolor i smak
od ilości człowieczych słabości i wad
gdy skrzydlatego pyłu nie wystarcza
a w goryczy życia słodkości jest brak

Abstynencję rzuciłam w szale na szalę
gdy napój przyjaźni znowu mnie zatruł
bo kolejny już raz ktoś oszukał miksturę
a barman wymieszał składniki niedbale

Dokąd mnie zaprowadzą bezsenne noce

Cel niejasny bo noc ciemna przecież
raczej pusto na życiowej drodze
na rozdrożach bezludzie i mgła

senny budzik znów pomylił godziny

rozerwał na strzępy mój lekki sen

bezlitosny mściwy sukinsyn

tak bym chciała by wreszcie

mnie pomylił z inną martwą istotą

nad którą żywi rozlewają łzy

bo głęboko zasnęła przed czasem 
bez szans na wieczny bezsen

*Zdjęcie z wystawy w Galerii Bielskiej BWA, pt. "Piramida głupców". Autor Tomasz Kulka

moja tajemnica

Do grobowej deski wbiłam gwóźdź

Podałeś mi młotek

Palcem wskazałeś punkt

Trzy ciosy i po sprawie

Dziesięć strzykawek prosto w brzuch

Z gracją raz z lewej raz z prawej

Trucizna w tobie na przetrwanie

Odtańczyła ostatni w życiu taniec

Nie tak to miało z nami być ja wiem

Kolejny miał nastać dla nas ranek

z własnej nieprzymuszonej woli

Zabijać do śmierci mieliśmy się powoli

(po)ranny krzyk

godzinę po otwarciu oczu
co rano dobudza mnie krzyk
krzyczy na mnie ta z lustra
potem krzyczysz na mnie ty
najgłośniej wrzeszczy w głowie
spoza moich zwojów głos 

OPAMIETAJ SIĘ!

jesienne porządki

Wycięli kolejne drzewo przed jesienią
liście nie będą zalegały na ich dywaniku
nie zaśmiecą równo przystrzyżonej grzywki
nie zakłócą zielonej farby na trawniku

głośno piła wpiła się w konary zdrowe
soki na twarz rzeźnika trysnęły obficie
zielony pióropusz runął na drewnianą altanę
tak umiera drzewo tak kończy się życie

* Kolejne drzewo zniknęło z mojego horyzontu.

Ludzie mieszkający w centrum miasta inaczej pojmują przyrodę.
Jakby byli jej stwórcami.
Trawnik zerznięty na dwa palce od wiosny do jesieni, obetonowany ze wszech stron,
 każdy liść na nim to skaza. Więc piłują, skracają, eliminują,
a drzewa nie krzyczą.
To miał być dobry dzień.

wpadłam pod kombajn

Czasem tak trudno wytłumaczyć światu, że wpadłam pod kombajn.
Nie ze swojej winy i nie przez nieuwagę. To tak jakby nagle moja droga i droga kombajnu się skrzyżowały w idealnie dopasowanym czasie i TRACH! Wpadasz pod kombajn. Najpierw cię mieli, podcina skrzydła, a potem taką oderwaną od korzeni porzuca na polu zwanych twoim życiem i...

schniesz. 

Nie ma szans na zrośnięcie się, nie ma możliwości uniesienia głowy. Czujesz, jak soki z ciebie wypływają. I schniesz.

Próbują cię podlewać.
Wtedy są monety... odzyskujesz nadzieję, że powrócisz do stanu sprzed żniw. 

Nadzieje złudne. 

Bardzo chcesz wrócić do chwili pojawienia się kombajnu i uskoczyć, zjeść z drogi, wybrać inną.

Niemożliwe.

To się stało... tylko ty wiesz, jak cię boli.
I wiesz, dlaczego schniesz. 

Jak mam Ci to wytłumaczyć?

ja i ty

Kiedy zaczęłam się ja i kiedy skończyłam?

Nie rozpoznaję już tej, którą wczoraj byłam.

Trzymałam w ręku kwiaty kwitnącej pokrzywy

Rechotałam śmiechem dławiąc się z bólu łzami

Potrzebowałam tłumu w mojej czarnej samotni

Pragnęłam człowieka owinięta w kolczasty drut.

Tłumaczyłam siebie ze swojego języka na wasz

Nie znałam słów, ale darłam się wniebogłosy.

Błagałam stwórcę o siłę wewnętrzną, by przeżyć 

Choć kilka chwil w zupełnej radości bez lęku

Że tą, którą się stałam wbrew woli w niedoli

Odrzuci świat bezwzględny i Ty mnie odrzucisz.

wybacz

Są tacy, co odchodzą, zanim dusza ich ciało opuści
ich energia gaśnie jak świeca, gdy knot wosk zaleje
nie pragną nad sobą rzewnych łez, smutku i rozpaczy
tylko choć raz wybaczenia nim goły szkielet zbieleje

Łatwo zapomniani wśród wspomnień i wzmianek
Żyją martwi w domach z zamkniętymi okiennicami
bez wschodów i zachodów słońca bez księżyca łuny
są, choć ich nie ma jedynie swoimi dniami i nocami

Calyptra thalictri

piękna jestem w szczególe i tak w ogóle
dwie ręce dwie nogi i dwie dziurki w nosie
mam dwie nerki, a nawet trzy się znalazły
oczy niebieskie choć częściej szarawe
cera bez skazy i bez zmarszczek wielu
bez nawagi się trzymam, głodna nie bywam
i tylko natura mnie obdarowała szczodrze
w talent do smutku przykryty uśmiechem
który jak czarna larwa się we mnie panoszy
ćmą pewnie się stanie nim mój świt nastanie

*Calyptra thalictri ćmy (już teraz wampirze) - pierwotnie zamieszkiwały Malezję, Ural oraz południową Europę. To ćma żywiąca się miąższem owoców, aby się do niego dobrać, owad przebija skórkę owoców. W Europie ćma najczęściej występuje w okolicach, gdzie gromadnie rośnie roślina o nazwie rutewka, pospolita bylina łąkowa (występująca często także w Polsce).

Po raz pierwszy krew ludzką w żołądkach samców Calyptra thalictri odkrył w 1999 roku
rosyjski badacz Władimir Kononenko. 

» źródło tutaj

(p)odejście doskonałe

upewnij się że gdy odejdziesz nikt za tobą nie zapłacze
zadbaj o to by odetchnęli gdy wydasz ostatnie tchnienie
zrób wszystko tutaj i teraz w tej przedostatniej chwili
by ci z którymi wczoraj żyłeś jutro pół łzy nie uronili

a gdy już będziesz miał pewną tę pewność najpewniejszą
że dobre imię i ślady czynów swych wszelakich zatarłeś
i nikomu serce nie pęknie i pytań do ciebie nie będzie
odejdź jak zaplanowałeś - to będzie odejście doskonałe

Ojciec Dorisy...

Opisywał na skrawkach papieru
na deskach, kaflach, pod nimi...
Naznaczał każde wydarzenie
dokładną datą i swoim imieniem

Chronił się przed zapomnieniem
jakby czuł, że gdy jego zabraknie
to one staną się ojcem i Janem
moim kolejnym wieczorem i ranem

Dziś znów odnajduję go w sobie

we mnie też wpis pozostawił

jego rysy mam i oczy mam jego

nie wymażę w sobie z niego niczego

Tak podobni i tak różni zarazem

toczyliśmy boje i trzymaliśmy sztamy

na tych ścianach zapisani pod kaflami

na zawsze będziemy Dorisami i Jasiami

* Dzień Ojca czerwiec 2023

Na zdjęciu napis, wykonany przez mojego Tatę.
Jasiu umieścił go we wnętrzu budy, którą zbudował w 2003 roku dla "Łyskiego"
(szalonego psa rasy Husky mojej przyjaciółki - też Doroty)...

Jakiś czas po odejściu Taty, Dorota przesłała to zdjęcie...

Łyskiego już nie ma. Budy już nie ma... 

Budowniczy budy także odszedł.

Podczas wyburzania naszego rodzinnego domu
odnaleźliśmy niezliczoną ilość zapisków Taty
 tu i tam, na tym i na tamtym.
Wszystko, czego dotykał, co tworzył, naprawiał, budował, remontował,
sygnował swoim imieniem i krótkim opisem z chwili.... 

(Mama mówiła do Taty Janusz, przedstawiał się imieniem Jan.

Dla mnie i dla innych zawsze był i będzie 💓 Jasiem) 

Śnięty spokój

A dajcie wy mi wszyscy spokój!
Przegońcie do lasu za wzgórze
tam, gdzie lamentów nie usłyszę
gorzkich żali co budzą niepokój

Wyślijcie mnie w daleką drogę
swe oczy odwróćcie ode mnie
kamieniem przyspieszcie kroki
ja patrzeć już na was nie mogę

Zapomnijcie o mnie nareszcie
wymażcie jak złe wspomnienie
ni ja wam, ni wy mi potrzebni
do niczego już nie jesteście!

* kawałek obrazu autorstwa Piotra J. Figla

kto pyta ten błądzi

A co jeśli umieram szybciej niż myślę?

Co jeśli myśli umierają przede mną

A czas to tylko marzenie naiwnych

Taka fanaberia któregoś ze stwórców

Co jeśli wskazówka zegara przyspiesza?

I mylnie odczytuję wieczory i świty 

Jako moje wadliwe perpetuum mobile 

Ja w centrum złudnego wszechświata 

A jeśli jutra dla mnie już nie starczy?

Jak zamknę księgę mojego istnienia

Przecież ja nadal w powijakach jestem 

Bez zębów czasu odciśniętych na karku

ostatnia walizka

Senne świętości odchodzą o świcie

O drugiej trzydzieści spakują nadzieję

Przysiądą na kwadrans przed drogą

Podróżni z biletami w jedną stronę

Bez szans na ponowne spotkanie

Błądzić będą aż do godzin zachodu

Przed nocą dotrą do jakiegoś celu

W obcym śnie rozpakują walizki

Nocokrążcy, byty w szatach świętości

Przewodnicy zamroczonych i ślepców

Spotykani na zakrętach nad przepaścią

Przed ostatnim ze snu przebudzeniem

sen mara

biegłam nocą przez gęsty las
szukałam mojej drogi do domu
były drzewa nie było tam was
zagubiona niepotrzebna nikomu

leśne maliny oplotły me nogi
upadłam bezwładnie na twarz
w poprzek mojej życiowej drogi
upadałam tak niejeden raz

podnieść się nie mam już siły
pochłania mnie złe leśne runo
ostre kolce me ciało zraniły
ratuj ojcze matulu siostrunio

poddałam się i nie walczyłam
witki malin jak liny stalowe...
gdy nad sobą cień zobaczyłam
podałeś rękę uniosłeś mą głowę...

Postanowienie o umorzeniu śledztwa

P-o-s-t-a-n-o-wiliśmy?
Posty, głodu stany, wianki wiliśmy,
walcząc o prawdę sprawiedliwą i prawą
wiarę oślepłą jak ziarno sialiśmy
i...
Postanowiliśmy!

Zamknęliśmy?
A nawet jeśli prawdę ominęliśmy
i podmieniliśmy winnych w niewinnych
to my! nasz mały sukces odnieśliśmy,
bo...
Śledziliśmy!

Umorzyliśmy?
Uf! Nareszcie wreszcie mogliśmy.
Śmierdzącą sprawę, ofiar truchło
pod dywan zielony zamietliśmy
i...
Umorzyliśmy!

*03.02.2022 - 22.05.2023 †

Jakie to "szczęście", że żyję w kraju, w którym strażnicy prawa dbają o nas, obywatelasów i śledzą, ścigają, czasami nawet złapią (szkoda, że nie tym razem!) złodziei, których podajemy im tuż po kradzieży na tacy - z imienia, nazwiska, a nawet z numeru konta, na którym umieścili łupy! 

I jak na stróżów prawa przystało, są przy tym prawi i sprawiedliwi bardziej od Sprawiedliwego...

Dzielą po równo (odzyskane po roku zabawy w pościgi, zasadzki, zatrzymania, przesłuchania, analizy wybitnie specjalistyczne) dobra, między okradzionego i złodzieja - karząc tego drugiego odebraniem tylko połowy łupu - wynagradzając go drugą za pomysłowość, przebiegłość i spryt podczas dokonywania złych czynów i za wynajęcie (za zrabowane talarki) znanego "inaczej" pierczyka na swoje usługi.
Puszczając następnie złodziejaszka wolno i przepraszając za... 
нарушение мира.

Bo gdyby nie Ci złodzieje, to cóż mieliby do roboty nasi stróże prawa przez ponad rok?

Mój kraj choruje...

nadzieja w Kaczorze

Znów patrzy na mnie gdy otwieram oczy

Ten drewniany Kaczor dekoracja kiepska

Bezczelny przedmiot jak niemy przyjaciel

Tylko do niego mam sympatię dziecka

Przywlokłam go tutaj zauroczona kiczem

Kaczor wydał mi się bratnim samotnikiem

Kto jeśli nie ja marne przedłuży mu życie

Nim w śmietnikowym przepadnie niebycie

Nikt nie uwierzy, że on daje mi szczęście

Gdy budzę się z musu w porannym musie

Drewniany kaczor z gumowcami w kropy

Kumpel - nadzieja na życiowe roztopy...

* Dziękuję szalona Aniu, że sprzedałaś mi Kaczora po kosztach gdy koszty zabiły Twoją kwiaciarnię.

mam plan

Nie ma już bogów cudzych przede mną

Za mną ten mój już też nie stoi murem

Odeszli szemrani idole wygasły przeboje

Przykazania jedyne słuszne obalone

Nieubrana w sens w wiarę w cokolwiek

Bez smaków i zapachów z dzieciństwa

Z gruntem sypkim jak przesiany piasek

Upadam na twarz zarysowaną czasem

By powstać kolejny już raz by upaść

Bezczelnie spojrzeć wam w oczodoły

Wygiąć suche usta grymasem uśmiechu

ducha wyzionąć gdy zechcę bez pośpiechu

Kara codzienności za niepamięć

Powyrywała z moich skrzydeł czarne pióra
Złamała ducha jak się łamie witkę wierzbie
Wytarmosiła mnie za włosy i rozczochrała
Teraz gapi się na mnie ze wstrętem spode łba

Boli bardzo boli skrzydło serce cała ja
To w podzięce za dziecięce psoty kary dar
I choć siebie nie pamiętam z tamtych lat
Ale wielką winę jakąś w sobie pewnie mam...

Na niepogodę ja

Mało we mnie jest radości i pogody ducha
Zasmucam bure chmury do burzy je wiodę
Najczarniejsze szkła przysłaniają moje oczy
jakbym światłem porażona miała umrzeć

Nie pamiętam swego śmiechu tak szczerego
Zapomniałam co bawiło mnie ogromnie
W moim ciele rozgościła się staruszka
Niedowidzi i nie słyszy wciąż zawodzi

Tak bym chciała oddać Tobie dawną siebie
Sobie zwrócić tę dziewczynę z błyskiem w oku
Jak przegonić mam burzowe cumulusy
Gdy ulewy smutnych myśli zalewają nawet sny

Znów żyję

W niedoskonałym świcie

Łatwiej odnajduję siebie 

Z porannym świergotem ptaka

Wmawiam sobie że idzie nowe

Niedoskonale wyspana ja 

Zmieniam ranne punkty widzenia

I jak znikające wyspy na morzu

Wygładzam mój plan na dziś

Nie szarżuję i nie zaniżam

By gdy słońce opuści kadr

Nie czuć rozczarowania dniem

Który ma być nowym początkiem

Gromowładne gnojki

Miniony rok obsypał mnie O-GROMAMI!

Ogromnie mnie oszukano
Ogromnie mnie okradziono
Ogromnie mnie wykorzystano
Ogromnie skopali mnie najbliżsi
Ogromnie pokaleczyli mnie "przyjaciele"
Ogromnie mnie ludzie obdarli z wiary w ludzi i w ludzi wiar
Ogromnie mnie rozczarowali ci, którym pozwoliłam do siebie się zbliżyć

Ktoś ważny powiedział mi kiedyś (a potem umarł), że mimo naskórkowej otwartości, towarzyskiego usposobienia, wiecznego uśmiechu na twarzy i odruchowego działania dla innych - jestem zbyt ostrożna w kontaktach, wręcz skrajnie podejrzliwa, by nie rzec, że przewrażliwiona, przez co samotna i odizolowana, choć w tłumie. Taka Oxymora ze mnie.
Że powinnam brać z czystą kartą osoby pojawiające się w moim życiu, otworzyć się na nie. A ludziom, którzy mnie zawiedli lub rozczarowali, powinnam dawać drugą szansę, bo są tylko ludźmi i się zazwyczaj zmieniają na lepsze... Ufniej podchodzić do nieznanego, do różności i odmienności...
No wiesz - tak z sercem na dłoni do ludzi powinnam, bez "ale"...

Dla mnie, w kontaktach międzyludzkich i w podejmowanych decyzjach, ostatecznych wyborach, zawsze najważniejszy był najpierw mój instynkt, potem doświadczenie, serce stało w kolejce...
Takie były zasady. Takie miałam zasady.

Moje życie z tą kolejnością wartości nie było łatwe, ale mój grunt pod nogami był stabilny. Czułam, że ogarniam... Radziłam sobie.

Zmieniłam jednak kolejność, zaufałam dobrym radom.

Dziś wiem, że to był błąd!

Kierując się sercem, przyćmiłam doświadczenie i instynkt! A serce to egoistyczny narząd. Mówią, że najważniejszy. Moim zdaniem właśnie to "naj" czyni go zwodniczym i bardzo zawodnym, z wysokim mniemaniem o sobie...
(Serio? Mylę się? A przypomnij sobie gdy ciebie twoje ... Bolało? )

Zapłaciłam wysoką cenę za te szeroko otwarte we mnie drzwi do bijącego mięśnia.
Stałam się popiołem, miazgą marnego pyłu wymieszaną z błotem ludzkich plugastw i ludzkich obleśności.

Dzisiaj próbuję od nowa...

Na razie jestem jak rozbity wazonik porcelanowy, który ktoś na szybko skleił wodnym klejem...
Każde drgnięcie tej mamałygi zwanej codziennością pod moimi nogami, każdy podmuch wiosennego wiatru, deszczyk zwykły wiosenny może mnie rozsypać na nowo, rozpuścić...

Nie mam pewności czy najgorsze już za mną.
Czasu może też mam już niewiele na pozbieranie się w całość.
Feniks nie wykluł się jeszcze w mojej świadomości. Jajo złożone...

Wiem jedno. Tamta ja odeszła.

Układam nową listę wartości przy maleńkim płomyku nadziei, który podtrzymuje dla mnie eL.
Na początku listy znowu postawię instynkt. Tym razem bardziej zwierzęcy, dziki i pierwotny. Wsłucham się w siebie i jestem pewna, że łatwo nie będzie. Ale odzyskam twardy grunt pod nogami.

Nie pokonaliście mnie gnojki gromowładne!

Jutro z tatkiem

Jutro urodzi się tatko
Jasiu, bo tak o nim myślę
co roku odradza się nowy
bohater mój wspomnieniowy
wyostrzony podkoloryzowany
taki film zdigitalizowany 

Filmy ręcznie kolorowane
rzadziej blakły podobno
koloryzuję Jasia w pamięci
w marcowy chłodny ranek
odkąd zniknął z telenoweli
jak z życia znika kochanek 

Jasiu tatko człowiek energia
szara eminencja dzieciństwa
żyć będzie wiecznie mawiali
gdy w ziemi mościł posłanie
bez słowa i bez pożegnania
odszedł w niedzielny poranek

( *74 lata miałby mój Tata. Energii starczy na wieki... )

niedziela

teraz mogę już wszystko
dotychczas też mogłam nielegalnie
mogę przekląć, wyrzucić, odpuścić
i chyba dlatego że mogę
tak wprost i bez ograniczeń
wciąż tkwię na granicy jawy
z myślami w sennym czasie
lękając się przebudzenia 

jak życia wczoraj 

i w zeszłą niedzielę

przyjaźń urojona

daj przyjaźń
a zagarnie ciało
podaj dłoń
a palec odgryzie
by chronić siebie
wyceluje nim w ciebie
twym palcem na spust
świadomie naciśnie

fałszywie poraniony
jęczeć będzie boleśnie
wzgardzony kochanek
taki od grobowej deski
któremu odmówisz
brudnej miłości
w imię nie jego
a własnej wierności

Rok jak godzina

Dziś wiem że nie zasnę
Choć godzinę temu
pragnienie snu
było jak tlen
gdy krzyczałam
zalana łzami
błagałam
by mi go odcięli 

Godzinę temu
nie chciałeś bym spała
choć budziki świata
dla mnie zamilkły
nie pozwoliłeś mi zasnąć
choć noc nastała
chciałeś bym czekała
na świt

Posłuchałam
pierwsza godzina
z wielu nieprzespana
budzik zasnął za mnie
a ja czuwam
za wszystkie zegary
mojego świata
już wiem że nie zasnę

* Dziękuję eL, że nie pozwoliłeś mi zasnąć w tamten czwartek. 

(po)ranna modlitwa córy

ojcze nasz który jesteś w niebie
i rozdajesz baty, częściej niż cukierki
zabierz mnie tatku nocą do siebie
pozwól mi zagrać ze sobą w bierki

święć się imię twoje świętsze niźli moje
gdy bierką poruszę sumienie bezlitosne
podzielisz moją karę znowu na dwoje
by życie me stało się bardziej żałosne

bądź wola twoja tatku w niebiosach
to za nią ukrywasz mą ludzką niedolę
przegrana od rana w sfingowanych głosach
twym ludzkim aniołom ukarać się pozwolę

amen.

małżeński pakt o agresji

trzymajcie na smyczach swe psy
ślepe żony zdradzane w marzeniach o świcie
zakrwawione wyrwijcie im kły 
perfidni mężowie w habicie niewierni skrycie

w swych bliznach zdradą zalanych
we wstydzie chęć zemsty gromadzicie bezmiary
rozgrzeszenia czekacie za wspólne grzechy
kosztem naiwnej nieświadomej wyroku ofiary

zamienią się role za czas jakiś
wasze psy bestie wściekłe i głodne powrócą
wyżrą wam bijące mięśnie sercowe
i bez emocji przeciwko wam się odwrócą