Chciałam rano, jadąc do pracy napisać coś bardzo mądrego do Ciebie.
Chciałam, byś się mną znowu zachwycił...
ale nie zdołałam określić tematu...
Przeczytałam Twój wiersz...o świcie.
Jestem przerażona sobą!
Przerażona, bo nie miałam pojęcia, że mogę tak podziwiać umysł drugiego człowieka!
To nie komplementy.
To krzyczy ta, która we mnie mieszka! Ograniczona mną nie może się wyrwać!...
Nie może wyskoczyć z szablonu moich marginesów by...tak jak Ty ....opowiedzieć o wielu sprawach.
Dać dowód na to, że wie...że czuje....że ma coś do powiedzenia!
Na tę chwilę, ta we mnie karmi się Tobą.
...wciąż bojąc się, że ją odrzucisz, tracąc cierpliwość do jej nosicielki...
Tej upartej....nie!mądrej...złośliwej...powłoki, która szczelnie otula ją ...więzi!
...a przecież ta w środku tak bardzo Tobą zachwycona pragnie tylko jednego...
...pragnie być świadkiem Twojego Tworzenia....
...pragnie byś (za)ufał tej w środku umniejszając wagi wadom powłoki codziennością naznaczonej.
