Mój syn nie marnuje słów
Może czasem czas, ale swój
Z jego twarzy wyczytuję słowa
Chcąc zrozumieć - patrzę mu w oczy
speszona jakbym zaglądała
do dziecięcego pokoju przez dziurkę
od klucza w stalowych drzwiach...
Mój syn nie mówi niezapytany
Nie marnuje nawet sylaby
Nie narzuca tematów ani rąk
na matczyną jeszcze silną szyję
Jakby jej konstrukcja dla niego
była zbyt licha, zbyt wiotka
by unieść już niedziecięce słowa
