2015/09/30

"Zapewniam Cię...ona nie kocha"

Kobieta gdy kocha to jest dobra! Dobra dla ludzi wokół...
a już z pewnością jeśli kocha ...to nie jest w stanie ranić!
Miłość  to lek, który łagodzi charakter...
jeśli się kocha to nie widzi się wrogów...
wszystko jest o kilka stopni cieplejsze, piękniejsze i fajniejsze...
we wszystkich sferach życia.

"[...] bo Ty odprowadziłaś Człowieka..."

Chciałabym coś powiedzieć...

Gdy Kogoś odprowadzasz, to nie najważniejszy jest sam cel na końcu drogi, ale droga do niego... i by na drodze do celu ani odprowadzany, ani odprowadzający nie czuli się samotni ze sobą, każde w świadomości, że cel na końcu jest być może tuż za rogiem.

Pamiętaj... samo dotarcie do końca nie zawsze jest obranym celem,
ważne jest, jak do niego dochodzimy i z kim u boku.
Nawet jeśli celem jest śmierć.

Odprowadziłam cudownego Człowieka... wiem, że przeżyłam więcej niż wielu wokół mnie... i wiem, jak cenić sobie każdą drogę... i Człowieka, z którym się tę drogą podąża.

Przez życie... czasem do śmierci.

Gdy dłuta w spoczynku zaległy...

[...] bo najtrudniejsze dla mnie w nas jest znowu zapomnieć o sobie!
Niemal wściekła jestem na te lata przeżyte w samotności! 
Samotność zostawiła mnie samą ze sobą.
Tak długo, że z samotności siebie dostrzegać zaczęłam.
Zamazaną postać. 
Niewyraźną przez pierwsze lata przebywania mnie ze mną.

Z roku na rok wyostrzała jednak moje kontury, by wreszcie, gdy samotność sedna mnie dotknęła, zabić marzenie o kimś dla kogo warto zapomnieć całkowicie o sobie, by ten przez to mnie dostrzegł.

W twarz mi wyrzygać raczyła moja samotność - "Jesteś człowiekiem niewyjątkowym i jak każdy człowiek masz potrzeby, chcesz i pragniesz dobra swego niejednokrotnie nad dobro tych obok, dla których jeszcze wczoraj zapomniałaś o sobie, by ich uszczęśliwić..."
...bo ja wsłuchana w dramaty tych ludzi ich życiem żyłam, o swe nie dbając zupełnie dotychczas.

Lata samotności przeklinam. 
Nie za samotność, ale za cierpliwe we mnie rzeźbienie mnie.
Bym, gdy dłuta w spoczynku zaległy, ja w egoizm przyozdobiona, poczuła siebie jako środek świata.
Już niezdolną do zapomnienia o moich potrzebach, które najważniejszymi chyba się dla mnie teraz stały.

2015/09/07

biała kropka

my bez kropki na końcu
bez przecinków i bez akcentów
czytamy przyszłość razem
na dwa głosy
każde inaczej
myśl poety odgadujemy
lecz sens zatracamy

postawmy kropkę.

2015/09/01

bohater

[...]

bo trzeba odwagi by ze mną być
bo trzeba odwagi by z tobą być
bo trzeba oszaleć by razem żyć!