sen mara

biegłam nocą przez gęsty las
szukałam mojej drogi do domu
były drzewa nie było tam was
zagubiona niepotrzebna nikomu

leśne maliny oplotły me nogi
upadłam bezwładnie na twarz
w poprzek mojej życiowej drogi
upadałam tak niejeden raz

podnieść się nie mam już siły
pochłania mnie złe leśne runo
ostre kolce me ciało zraniły
ratuj ojcze matulu siostrunio

poddałam się i nie walczyłam
witki malin jak liny stalowe...
gdy nad sobą cień zobaczyłam
podałeś rękę uniosłeś mą głowę...

Postanowienie o umorzeniu śledztwa

P-o-s-t-a-n-o-wiliśmy?
Posty, głodu stany, wianki wiliśmy,
walcząc o prawdę sprawiedliwą i prawą
wiarę oślepłą jak ziarno sialiśmy
i...
Postanowiliśmy!

Zamknęliśmy?
A nawet jeśli prawdę ominęliśmy
i podmieniliśmy winnych w niewinnych
to my! nasz mały sukces odnieśliśmy,
bo...
Śledziliśmy!

Umorzyliśmy?
Uf! Nareszcie wreszcie mogliśmy.
Śmierdzącą sprawę, ofiar truchło
pod dywan zielony zamietliśmy
i...
Umorzyliśmy!

*03.02.2022 - 22.05.2023 †

Jakie to "szczęście", że żyję w kraju, w którym strażnicy prawa dbają o nas, obywatelasów i śledzą, ścigają, czasami nawet złapią (szkoda, że nie tym razem!) złodziei, których podajemy im tuż po kradzieży na tacy - z imienia, nazwiska, a nawet z numeru konta, na którym umieścili łupy! 

I jak na stróżów prawa przystało, są przy tym prawi i sprawiedliwi bardziej od Sprawiedliwego...

Dzielą po równo (odzyskane po roku zabawy w pościgi, zasadzki, zatrzymania, przesłuchania, analizy wybitnie specjalistyczne) dobra, między okradzionego i złodzieja - karząc tego drugiego odebraniem tylko połowy łupu - wynagradzając go drugą za pomysłowość, przebiegłość i spryt podczas dokonywania złych czynów i za wynajęcie (za zrabowane talarki) znanego "inaczej" pierczyka na swoje usługi.
Puszczając następnie złodziejaszka wolno i przepraszając za... 
нарушение мира.

Bo gdyby nie Ci złodzieje, to cóż mieliby do roboty nasi stróże prawa przez ponad rok?

Mój kraj choruje...

nadzieja w Kaczorze

Znów patrzy na mnie gdy otwieram oczy

Ten drewniany Kaczor dekoracja kiepska

Bezczelny przedmiot jak niemy przyjaciel

Tylko do niego mam sympatię dziecka

Przywlokłam go tutaj zauroczona kiczem

Kaczor wydał mi się bratnim samotnikiem

Kto jeśli nie ja marne przedłuży mu życie

Nim w śmietnikowym przepadnie niebycie

Nikt nie uwierzy, że on daje mi szczęście

Gdy budzę się z musu w porannym musie

Drewniany kaczor z gumowcami w kropy

Kumpel - nadzieja na życiowe roztopy...

* Dziękuję szalona Aniu, że sprzedałaś mi Kaczora po kosztach gdy koszty zabiły Twoją kwiaciarnię.

mam plan

Nie ma już bogów cudzych przede mną

Za mną ten mój już też nie stoi murem

Odeszli szemrani idole wygasły przeboje

Przykazania jedyne słuszne obalone

Nieubrana w sens w wiarę w cokolwiek

Bez smaków i zapachów z dzieciństwa

Z gruntem sypkim jak przesiany piasek

Upadam na twarz zarysowaną czasem

By powstać kolejny już raz by upaść

Bezczelnie spojrzeć wam w oczodoły

Wygiąć suche usta grymasem uśmiechu

ducha wyzionąć gdy zechcę bez pośpiechu

Kara codzienności za niepamięć

Powyrywała z moich skrzydeł czarne pióra
Złamała ducha jak się łamie witkę wierzbie
Wytarmosiła mnie za włosy i rozczochrała
Teraz gapi się na mnie ze wstrętem spode łba

Boli bardzo boli skrzydło serce cała ja
To w podzięce za dziecięce psoty kary dar
I choć siebie nie pamiętam z tamtych lat
Ale wielką winę jakąś w sobie pewnie mam...

Na niepogodę ja

Mało we mnie jest radości i pogody ducha
Zasmucam bure chmury do burzy je wiodę
Najczarniejsze szkła przysłaniają moje oczy
jakbym światłem porażona miała umrzeć

Nie pamiętam swego śmiechu tak szczerego
Zapomniałam co bawiło mnie ogromnie
W moim ciele rozgościła się staruszka
Niedowidzi i nie słyszy wciąż zawodzi

Tak bym chciała oddać Tobie dawną siebie
Sobie zwrócić tę dziewczynę z błyskiem w oku
Jak przegonić mam burzowe cumulusy
Gdy ulewy smutnych myśli zalewają nawet sny