Nie ma już bogów cudzych przede mną
Za mną ten mój już też nie stoi murem
Odeszli szemrani idole wygasły przeboje
Przykazania jedyne słuszne obalone
Nieubrana w sens w wiarę w cokolwiek
Bez smaków i zapachów z dzieciństwa
Z gruntem sypkim jak przesiany piasek
Upadam na twarz zarysowaną czasem
By powstać kolejny już raz by upaść
Bezczelnie spojrzeć wam w oczodoły
Wygiąć suche usta grymasem uśmiechu
ducha wyzionąć gdy zechcę bez pośpiechu
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz