Mało we mnie jest radości i pogody ducha
Zasmucam bure chmury do burzy je wiodę
Najczarniejsze szkła przysłaniają moje oczy
jakbym światłem porażona miała umrzeć
Nie pamiętam swego śmiechu tak szczerego
Zapomniałam co bawiło mnie ogromnie
W moim ciele rozgościła się staruszka
Niedowidzi i nie słyszy wciąż zawodzi
Tak bym chciała oddać Tobie dawną siebie
Sobie zwrócić tę dziewczynę z błyskiem w oku
Jak przegonić mam burzowe cumulusy
Gdy ulewy smutnych myśli zalewają nawet sny
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz