Miniony rok obsypał mnie O-GROMAMI!
Ogromnie mnie oszukano
Ogromnie mnie okradziono
Ogromnie mnie wykorzystano
Ogromnie skopali mnie najbliżsi
Ogromnie pokaleczyli mnie "przyjaciele"
Ogromnie mnie ludzie obdarli z wiary w ludzi i w ludzi wiar
Ogromnie mnie rozczarowali ci, którym pozwoliłam do siebie się zbliżyć
Ktoś ważny powiedział mi kiedyś (a potem umarł), że mimo naskórkowej otwartości, towarzyskiego usposobienia, wiecznego uśmiechu na twarzy i odruchowego działania dla innych - jestem zbyt ostrożna w kontaktach, wręcz skrajnie podejrzliwa, by nie rzec, że przewrażliwiona, przez co samotna i odizolowana, choć w tłumie. Taka Oxymora ze mnie.
Że powinnam brać z czystą kartą osoby pojawiające się w moim życiu, otworzyć się na nie. A ludziom, którzy mnie zawiedli lub rozczarowali, powinnam dawać drugą szansę, bo są tylko ludźmi i się zazwyczaj zmieniają na lepsze... Ufniej podchodzić do nieznanego, do różności i odmienności...
No wiesz - tak z sercem na dłoni do ludzi powinnam, bez "ale"...
Dla mnie, w kontaktach międzyludzkich i w podejmowanych decyzjach, ostatecznych wyborach, zawsze najważniejszy był najpierw mój instynkt, potem doświadczenie, serce stało w kolejce...
Takie były zasady. Takie miałam zasady.
Moje życie z tą kolejnością wartości nie było łatwe, ale mój grunt pod nogami był stabilny. Czułam, że ogarniam... Radziłam sobie.
Zmieniłam jednak kolejność, zaufałam dobrym radom.
Dziś wiem, że to był błąd!
Kierując się sercem, przyćmiłam doświadczenie i instynkt! A serce to egoistyczny narząd. Mówią, że najważniejszy. Moim zdaniem właśnie to "naj" czyni go zwodniczym i bardzo zawodnym, z wysokim mniemaniem o sobie...
(Serio? Mylę się? A przypomnij sobie gdy ciebie twoje ... Bolało? )
Zapłaciłam wysoką cenę za te szeroko otwarte we mnie drzwi do bijącego mięśnia.
Stałam się popiołem, miazgą marnego pyłu wymieszaną z błotem ludzkich plugastw i ludzkich obleśności.
Dzisiaj próbuję od nowa...
Na razie jestem jak rozbity wazonik porcelanowy, który ktoś na szybko skleił wodnym klejem...
Każde drgnięcie tej mamałygi zwanej codziennością pod moimi nogami, każdy podmuch wiosennego wiatru, deszczyk zwykły wiosenny może mnie rozsypać na nowo, rozpuścić...
Nie mam pewności czy najgorsze już za mną.
Czasu może też mam już niewiele na pozbieranie się w całość.
Feniks nie wykluł się jeszcze w mojej świadomości. Jajo złożone...
Wiem jedno. Tamta ja odeszła.
Układam nową listę wartości przy maleńkim płomyku nadziei, który podtrzymuje dla mnie eL.
Na początku listy znowu postawię instynkt. Tym razem bardziej zwierzęcy, dziki i pierwotny. Wsłucham się w siebie i jestem pewna, że łatwo nie będzie. Ale odzyskam twardy grunt pod nogami.
Nie pokonaliście mnie gnojki gromowładne!
