Mgła czasu me serce niczym staw o zmroku
w koszulę nocną niezgrabnie przebrała,
a ja wciąż karmiąc nadziei łabędzie
cierpliwie nad przepaścią stoję i czekam wyroku...
I nie błagajcie bym zeszła...nie proście!
Ja czekam...i będę czekała,
bo tak Tobie eLfie przyrzekłam,
bo nam tak obiecałam.
Dziś nad stawem altanę namalowałam,
drogę do niej niezapominajkami usłałam...
Ukwiecona do niej wiedzie ścieżka
co jak wstążka się wije niebieska.
Nie skalały jej żadne ślady jeszcze,
nie znaczą jej drogowskazy złowieszcze,
bo ona jest nasza, wyśniona
delikatnie marzeniami gładzona.
Tam w tej altanie, w błękitnym salonie,
na łożu przybranym jedwabną pościelą,
będę czekała na Ciebie i na Twoje dłonie,
na spojrzenie gorące, szczere i tęskniące...
I ułożymy się razem na łabędzim puchu
podarowanym nam przez ptaki
we wdzięczności odruchu,
I uśniemy spokojnie wyczerpani podróżą...
Kapliczkę mgła okryje, zarośnie dziką różą...
...więc czekam na Ciebie mój eLfie kochany
czekam, choć staw nasz już dawno uspany
... ja nie śpię.
... ja tęsknię.
