O miłości już pisać nie potrafię
choć marzę o niej bezwiednie
poczuć ciepło twej skóry pragnę
a w zardzewiałej zbroi więdnę
Chcę w cieniu twym odpoczywać
po biegu dnia codziennego
wtulać się w ciebie wieczorem
zasypiać snem niewinnego
O miłości nie potrafię już mówić
jakby język miłosny był mi obcy
lecz uwierz, że mam ją w sobie
i wyzionąć jej w nas nie pozwolę
*dla L.K.
powstrzymaj proszę darczyńców
dość prezentów od życia mam
ja przecież w gronie złoczyńców
świece pokornie odpalam
więcej nie obdarowuj mnie proszę
nie chłostaj już mojej twarzy
wiesz? ja słabo kopniaki znoszę
taki dzień bez ciosów mi się marzy
odpocząć od podarków mi pozwól
łzami słonymi obmywanych nocą
od rózgi swojej mnie wyzwól
daj zasnąć i cieszyć niemocą
Nie śniłam tak żyłam
W rodzinnym domu
Wiecznie w remoncie
W przykładnej rodzinie
Z matką cierpiącą i ojcem
U boku ślicznej kruszynki
Małej przesadnie dziewczynki
Córeczki mojej mamusi
Co warkoczem nocą mnie dusi
Podgryza gdy nikt nie widzi
Nóż wbija w me plecy śmiało
Płacząc, że będzie bolało
i że przemocą się brzydzi
...od dziś
Z dwojga złego
Ostatnie stało się pierwszym
I końcem nowego
Z historii, które się nie zadziały
Moją przeżyłam
Z marzeń, które się już spełniły
Wspomnienie utraciłam
Z życia, które jeszcze przede mną
Przyszłość wygoniłam
Ze snów, których nie wyśniłam
Demony wybudziłam
Jestem tu bo się narodziłam
żyję a jakbym nie żyłam.
Tak dużo się dzieje
A nic jednocześnie
Sieję nadzieję
Zbieram depresję
Jestem dziewczyną
A miał być chłopak
Wszystko na opak...
Żartuję z siebie
Śmieję się z ciebie
Smażę się w piekle
Chciałam być w niebie
Miałam spać sama
Śpię obok Ciebie
Jak jakaś dama...
Z garbem na plecach
Lecz wyprostowana
Ciągle wśród ludzi
A wyalienowana
Prosta jak sznurek
I skomplikowana
zabliźniona żywa rana...
Czas bestią nieczułą jest
Bez emocji i krzty wrażliwości
Nie zważa na lamety i śmiech
Nie ogląda na trupy przeszłości
Niczym nie przekupisz czasu
Nie zakocha się w tobie bez pamięci
Nie odda sekundy życia w ułamku
W swym biegu twych ran nie zaleczy
Czas zrozumieć czasu naturę
Zanim pozbawisz się go całkowicie
Na twarzy twej wyrzeźbi fakturę
W kozi róg zapędzi i odbierze życie
a kiedy się dopełni i dotrwam
w zdrowiu i z jasnym umysłem
odetchnę niezakorkowaną piersią
ciszę po burzy zagłuszę śmiechem
gdy bure chmury urwą się ze sznura
na którym wiszą a z nimi wiszę ja
upadnę jak puch miękko lekka i wolna
pobiegnę przed siebie z bliznami bez ran
gdy już kamienie z karku pospadają
odkleją się jak podeszwy w butach
poczuję rosę zamiast słonych łez
i będzie wreszcie tak jak miało być
powoli dzień po dniu znikam
wycofuję się rakiem z jutra
bezszelestnie ograniczam mój byt
by nie zakłócić twojego przeżycia
cieni bez cienia wątpliwości
gromadzi się wiele wokół mnie
żywotów nowych nie dopuszczam
by nie zaistnieć w nowym naiwnie
staję się prawie przeźroczysta
wymazuję się z wolna z twego dnia
nie mam już stopy i lewego ucha
znikanie konsekwentnie trwa
w mej głowie rajzefiber rządzi
jego macki dotykają już serca
boli mnie cała ja ze strachu
przed podróżą do przyszłości
panika rozwala moje dzisiaj
jak młotem rytmicznie uderza
w najczulsze komórki we mnie
straszy kolejną godziną życia
paraliżujący strach zabiera mi sen
nie patrzy, że za oknem czarna noc
rozciąga bezgranicznie tykaniem czas
wyrywa o świcie w beznadziejny dzień
nie uwolnię się z wiązadeł lęku
nie znajdę siły, by przetrwać zły czas
który w szczodrości swej dał mi los
na rozsupłanie wskazówek zegara
