Bezprawdzie 1
Od dzieciaka zasadę miałam jedną - trzeba być twardym i zawsze uczciwym więc nie duś się, nie obciążaj niepotrzebnie - wal prawdę prosto w oczy. Trudno - będą tacy, co od niej oślepną!
Życie wypaczyło mnie i zmiękczyło mi dupę. Zauważyłam, że niektórzy wolą prawdy nie znać. Wolą żyć w swoich małych, pozornie bezpiecznych, dopasowanych (czasem na siłę) światkach, ślepo wierzyć i ufać tym przyklejonym do nich ludziom, którym z zasady powinno się ufać...
Grunt to święty spokój.
A gdy taka furiatka jak ja - wyleje prawdę jak kawę na ławę, bo się przelało i jak wrzątek parzy - zaślepienie, oburzenie, agresja, niechęć, nietolerancja i bunt stają się bronią przede mną. Echem słyszę krzyk za sobą "Wsadź sobie tę całą prawdę w swoją nienormalną dupę i znikaj"
Prawda uwalnia... prawda wyzwala.
Naprawdę?
Poznanie prawdy uwalnia w dzisiejszym świecie dziwny rodzaj samoobrony przez atak i wyzwala chęć jej zniszczenia, by tylko nie zburzyć naszego spokoju. Wolność ma dzisiaj chyba inne znaczenie.
Niekoniecznie o takie uwolnienie w życiu mi chodzi.
Bezprawdzie 2
Ja tam wolę znać prawdę.
Choćby miała mnie zabić.
A jednak...
Przyznaję się do tego, że czasami, od jakiegoś czasu, choć widzę bezprawdzie, wiele spraw przemilczam, omijam milczeniem prawdziwość sytuacji, nie prostuję i nie tłumaczę.
Nawet sobie i siebie.
Tłumaczę za to innych przed sobą.
Dla świętego spokoju.
Dla twojego.... twojego i twojego świętego spokoju.
Oszukuję przy tym chorobliwie własny, wewnętrzny święty spokój.
I nastał dla mnie czas szczerości. I dla ciebie.
Egzamin z wyjawiania przemilczanej prawdy przede mną...
To chyba egzamin, do którego najdłużej się przygotowywałam i nadal przed nim się pewnie nie czuję. Boję się bardzo, ale...
Czas wrócić do własnych zasad.
Czas zburzyć wyświęcone spokoje, by znowu poczuć wolność!
Trudno - będą tacy, co oślepną!
Trzymajcie kciuki.
(*jeśli się nie odnajdujesz w tym wpisie - potraktuj go jak nieudolną fikcję literacką, gdzieś z sieci)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz