... tak sobie siedzę tutaj w domu-budynku... nie-domu, bo jakoś już nie potrafię go czuć
odkąd wiem, jak bardzo jestem tutaj niechciana...
I rozmyślam.
I nie chodzi o to, że Ciebie tutaj nie ma...
To inne uczucie. Siedzę i łzy mi płyną...
Jak ja, taki towarzyski człowieczek... podobno fajna babka... podobno matka nie-najgorsza... dobra koleżanka... poprawna obywatelka... patriotka jakby... dobry solidny pracownik... kobitka z talentami wszelakimi... i nie pokraka nawet...
No więc jak taki człowiek jak ja może czuć się tak bezradnie samotnie?...
I nie chodzi o to, że Ciebie tutaj nie ma... ale chodzi o mnie.
Jestem tak cholernie pusta tam w środku...
Może to zwyczajnie chandra jakaś... a może nawet cholera-depresja?
Ale raczej nie. Skoro zdaję sobie z mojego stanu sprawę, to nie jest depresja...
I tak sobie tutaj siedzę... patrze nie widząc nic w telewizji... I pojąć nie mogę!
- Dlaczego ja tam w tym środku taką pustkę czuję?
I wciąż to wrażenie...to uczucie co w głos wewnętrzny się zmienia
- TO CHYBA NIE TAK MIAŁO BYĆ? NIE TAK.
Ty też tak masz?...też czasami czujesz, że już nic nie będzie dobrze?
...że dobrze na tyle ile mogło, to już było?
A teraz trzeba tylko dożyć!
I to nie dlatego że Ciebie tutaj nie ma... bo gdy tak siedzę tutaj, to czuję, że nie mam nic, co mogłabym Ci ofiarować... Więc może lepiej, że Ciebie tutaj nie ma?
Chyba się wypaliłam... czas spać.
Jutro nowy dzień... taki sam... ale nowy.
Troszkę smutno... ale całuję na dobre sny...
