mam nadzieję

a kiedy się dopełni i dotrwam
w zdrowiu i z jasnym umysłem
odetchnę niezakorkowaną piersią
ciszę po burzy zagłuszę śmiechem 

gdy bure chmury urwą się ze sznura
na którym wiszą a z nimi wiszę ja
upadnę jak puch miękko lekka i wolna
pobiegnę przed siebie z bliznami bez ran

gdy już kamienie z karku pospadają
odkleją się jak podeszwy w butach 
poczuję rosę zamiast słonych łez
i będzie wreszcie tak jak miało być

cierpliwie znikam

powoli dzień po dniu znikam
wycofuję się rakiem z jutra
bezszelestnie ograniczam mój byt
by nie zakłócić twojego przeżycia

cieni bez cienia wątpliwości
gromadzi się wiele wokół mnie
żywotów nowych nie dopuszczam
by nie zaistnieć w nowym naiwnie

staję się prawie przeźroczysta
wymazuję się z wolna z twego dnia
nie mam już stopy i lewego ucha
znikanie konsekwentnie trwa