a kiedy się dopełni i dotrwam
w zdrowiu i z jasnym umysłem
odetchnę niezakorkowaną piersią
ciszę po burzy zagłuszę śmiechem
gdy bure chmury urwą się ze sznura
na którym wiszą a z nimi wiszę ja
upadnę jak puch miękko lekka i wolna
pobiegnę przed siebie z bliznami bez ran
gdy już kamienie z karku pospadają
odkleją się jak podeszwy w butach
poczuję rosę zamiast słonych łez
i będzie wreszcie tak jak miało być
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz