świątecznie już było

rozbiłam w drobny mak kawał życia
upiekłam makowiec z rodzynkami
zakalec smakował obrzydliwie
goryczą i solą kamienną ze łzami

obrzydziłam karpiowi wigilię
galareta drgała na powiekach
odzierając z resztek uczucie
zdarła z nas łuskowatą czułość

ryczące dziecię odbija się echem
chłód rąk twych rozgrzewa barszczyk
uszko ogłuchło na czułe szeptania
na drzewku powiesiła się miłość 

Międzyczas

Czego dane mi więcej jest w życiu?
Ja żyję czasami pomiędzy czasami.

W mirażu między dobrym a złym płynę

Po oceanie fatamorgany bez horyzontu.

Czasami odnajduję siebie w międzyczasie.

Poszukuję wagi, by zważyć CZASAMI.
Szukam skali, by CZASAMI zmierzyć.
CZASAMI czarne chmury nade mną.
Słońce CZASAMI potrafi oślepić.
A ja chcę tylko unieść CZASAMI życie.

Tyś...

nie potrafię i chyba nie chcę nazywać już ciebie
a gdy boli, gdy szarpią i ranią jest mi jeszcze trudniej
uwierzyć że kochasz boś bez granic miłosiernie dobry

nie mogę uwierzyć gdy bezsensownej śmierci dotykam 
nie wierzę głęboko, bo serce pęka gdy cierpienie widzę
które w lesie niczyim bezbronnych dogania jak zwierzę

nie potrafię cię nazwać choć imion masz wiele
w każdym kościele czy innej natchnionej budowli
klękają przed tobą ochrzczeni i kładą się inaczej wierni

nakazujesz, karzesz za grzechy nie i tych pokornych
bo kochasz miłością bezkresną nieskończenie krwawą 
i z tej miłości z katem wyrokujesz i mnie z nim zrównujesz

lękam się gdy szczęście poczuję i dobrem nasycę się chwilę
że w oku twym boskim nad wymiar tego dobra zażyję
miast dzielić cierpienie wpisane jak w księgę w moje istnienie...

Nie potrafię i nie chcę!

zawsze prawie obok mnie

Nie pamiętam byśmy byli blisko

odkąd pamięć pamiętać pozwala.

Choć pod jednym dachem 

budziliśmy się, by zasnąć wieczorem, 

dzieląc adres i chleb na śniadanie. 

Krew mam waszą, zmieszaną, 

lecz inaczej wrze i stygnie inaczej.

Gdy działy się moje rozdziały 

zza ściany spoglądaliście na mnie, 

szukając czegoś bezradnie,

co ważniejszym by było w te chwile. 

Teraz gdy mój świat siwieje, 

a moje pięty stwardniały od biegu 

po ślepych rozdrożach życia, 

gdy serce zhardziało od trzęsień 

nie potrafię, zza mojego muru, 

objąć was, dotknąć, pocieszyć, 

ni wesprzeć w ostatniej wspinaczce 

na szczyt waszego życia, 

na który pewnie i ja samotnie kiedyś, 

udam się bez wspomnień o was... 

i waszych niepostawionych drogowskazów.

Krawcowa

Jestem atakowana.
Czuję ciosy, jakby szpileczki.
One dziobią mnie w dzień.
Czasami kłują też w nocy.
Jestem jak poduszka krawcowej
na przegubie jej ręki,
tuż przy lewej dłoni...

Bo ona praworęczna jest.
W prawej trzyma igłę.
To nią mnie atakuje.
Za każdym razem gdy sięga
po kubek z białą kawą tą prawą
dziobie mnie igłą.
Łyk, łyczek i znowu...

Igielnik, cała ja...

-------------------------------------------

* 2 metry od...

coraz dalej od świata.

(*)

Tak pięknie szkli się rosa

na płatkach czarnej róży
to ostatni podarek dla niego
towarzyszka ostatniej podróży...

Po udręczonej wdowiej twarzy
słone łzy spływają perłami
by solą zasypać jej ranę
zamienią się z rosą miejscami...

* Znikają kolory gdy życie gaśnie...

Roman Nehrebecki 1952 - 2021

Nasz Rumuś 

Płaczówka...

kwiaty podlałam zimną wodą
co rano proszą mnie o to
witam je poję i karmię
szeptem wyznając uczucia

łapczywie wypijają co wleję
unoszą liście jakby chciały na ręce
zagapiam się w nie zapominam
tonę w rozlewisku z kropel

błyszczą perlą się i szklą
jak łzy na policzku dziecka
tak niewiele ostatnio mi trzeba
by podlewać kwiaty płaczówką

Milczenie M.

Mój syn nie marnuje słów

Może czasem czas, ale swój 

Z jego twarzy wyczytuję słowa 

Chcąc zrozumieć - patrzę mu w oczy 

speszona jakbym zaglądała 

do dziecięcego pokoju przez dziurkę 

od klucza w stalowych drzwiach... 

Mój syn nie mówi niezapytany 

Nie marnuje nawet sylaby 

Nie narzuca tematów ani rąk 

na matczyną jeszcze silną szyję

Jakby jej konstrukcja dla niego 

była zbyt licha, zbyt wiotka 

by unieść już niedziecięce słowa

O. W.

Wykrzyczałabym światu siebie

tam w sobie już krzyczę 

tak głośno, że wyryte wzory 

na kuloodpornym szkle 

mojej urny topią się 

w bohomazy bezkształtnie 

Szeptane gorzkie słodkie żale 

jak sok z pestek grapefruita 

wykrzywiają moje usta 

obrzydzają mnie światu 

a ten i tak nic nie słyszy 

nie widzi zza brudnego binokla

Zakrzyczę siebie na śmierć 

milczeniem spiszę testament 

wielkimi jak rozpacz literami 

łamiąc stalówkę kropkę postawię

i podpis czarnym atramentem

byłam... Oxymora Wyklęta to ja.

Po sąsiedzku

Tata był królem ogrodu

i mawiał...

Zanieś gruszki sąsiadowi

Dorisa...

I niosłam je do granic 

królestwa...

Tam stał sąsiad i witał 

uśmiechem...

te gruszki, bo nie mnie

przecież

rozczochraną uczennicę

zza płotu...

Na szkolnym korytarzu

mijałam

lękiem uczniaka podszyta

historyka...

i czułam zapach zasypanych

gruszek w popiele

Tak mijały nam lata

był tata...

i te gruszki wisiały

do wczoraj

czekając na swego

sąsiada...

Pamięci St. Ryszka (*17.03.2021)

[Stanisław Ryszka, nauczyciel historii, wychowawca i samorządowiec, związany z dzielnicą Wapienica, mój sąsiad, zmarł 17.02.2021 w wieku 89 lat]

Podzieliłam

Podzieliłam na czarne i białe

na dobre i na to złe
na nowe i całkiem stare
na nie i na to co chcę

Podzieliłam siebie na pół
jak jabłko z jednym robakiem
podzieliłam na górę i dół
na normal i bycie dziwakiem

Podzieliłam na dwa swoje życie
na bywam tutaj i tam
na jawę i na senne rozmycie
na jestem... zabrakło na mam