tam w sobie już krzyczę
tak głośno, że wyryte wzory
na kuloodpornym szkle
mojej urny topią się
w bohomazy bezkształtnie
Szeptane gorzkie słodkie żale
jak sok z pestek grapefruita
wykrzywiają moje usta
obrzydzają mnie światu
a ten i tak nic nie słyszy
nie widzi zza brudnego binokla
Zakrzyczę siebie na śmierć
milczeniem spiszę testament
wielkimi jak rozpacz literami
łamiąc stalówkę kropkę postawię
i podpis czarnym atramentem
byłam... Oxymora Wyklęta to ja.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz