nie potrafię i chyba nie chcę nazywać już ciebie
a gdy boli, gdy szarpią i ranią jest mi jeszcze trudniej
uwierzyć że kochasz boś bez granic miłosiernie dobry
nie mogę uwierzyć gdy bezsensownej śmierci dotykam
nie wierzę głęboko, bo serce pęka gdy cierpienie widzę
które w lesie niczyim bezbronnych dogania jak zwierzę
nie potrafię cię nazwać choć imion masz wiele
w każdym kościele czy innej natchnionej budowli
klękają przed tobą ochrzczeni i kładą się inaczej wierni
nakazujesz, karzesz za grzechy nie i tych pokornych
bo kochasz miłością bezkresną nieskończenie krwawą
i z tej miłości z katem wyrokujesz i mnie z nim zrównujesz
lękam się gdy szczęście poczuję i dobrem nasycę się chwilę
że w oku twym boskim nad wymiar tego dobra zażyję
miast dzielić cierpienie wpisane jak w księgę w moje istnienie...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz