odkąd pamięć pamiętać pozwala.
Choć pod jednym dachem
budziliśmy się, by zasnąć wieczorem,
dzieląc adres i chleb na śniadanie.
Krew mam waszą, zmieszaną,
lecz inaczej wrze i stygnie inaczej.
Gdy działy się moje rozdziały
zza ściany spoglądaliście na mnie,
szukając czegoś bezradnie,
co ważniejszym by było w te chwile.
Teraz gdy mój świat siwieje,
a moje pięty stwardniały od biegu
po ślepych rozdrożach życia,
gdy serce zhardziało od trzęsień
nie potrafię, zza mojego muru,
objąć was, dotknąć, pocieszyć,
ni wesprzeć w ostatniej wspinaczce
na szczyt waszego życia,
na który pewnie i ja samotnie kiedyś,
udam się bez wspomnień o was...
i waszych niepostawionych drogowskazów.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz