biegłam nocą przez gęsty las
szukałam mojej drogi do domu
były drzewa nie było tam was
zagubiona niepotrzebna nikomu
leśne maliny oplotły me nogi
upadłam bezwładnie na twarz
w poprzek mojej życiowej drogi
upadałam tak niejeden raz
podnieść się nie mam już siły
pochłania mnie złe leśne runo
ostre kolce me ciało zraniły
ratuj ojcze matulu siostrunio
poddałam się i nie walczyłam
witki malin jak liny stalowe...
gdy nad sobą cień zobaczyłam
podałeś rękę uniosłeś mą głowę...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz