wybacz

Są tacy, co odchodzą, zanim dusza ich ciało opuści
ich energia gaśnie jak świeca, gdy knot wosk zaleje
nie pragną nad sobą rzewnych łez, smutku i rozpaczy
tylko choć raz wybaczenia nim goły szkielet zbieleje

Łatwo zapomniani wśród wspomnień i wzmianek
Żyją martwi w domach z zamkniętymi okiennicami
bez wschodów i zachodów słońca bez księżyca łuny
są, choć ich nie ma jedynie swoimi dniami i nocami