wpadłam pod kombajn

Czasem tak trudno wytłumaczyć światu, że wpadłam pod kombajn.
Nie ze swojej winy i nie przez nieuwagę. To tak jakby nagle moja droga i droga kombajnu się skrzyżowały w idealnie dopasowanym czasie i TRACH! Wpadasz pod kombajn. Najpierw cię mieli, podcina skrzydła, a potem taką oderwaną od korzeni porzuca na polu zwanych twoim życiem i...

schniesz. 

Nie ma szans na zrośnięcie się, nie ma możliwości uniesienia głowy. Czujesz, jak soki z ciebie wypływają. I schniesz.

Próbują cię podlewać.
Wtedy są monety... odzyskujesz nadzieję, że powrócisz do stanu sprzed żniw. 

Nadzieje złudne. 

Bardzo chcesz wrócić do chwili pojawienia się kombajnu i uskoczyć, zjeść z drogi, wybrać inną.

Niemożliwe.

To się stało... tylko ty wiesz, jak cię boli.
I wiesz, dlaczego schniesz. 

Jak mam Ci to wytłumaczyć?