na początku mój pokój był na parterze
dzieliłam go warkoczami z młodszą siostrą
sama niedużo starsza
a już stara w swej odmienności
tapczany rozdzielała przepaść
strach było przekroczyć dywanik
schowane pod górami z pierza
czekałyśmy nowego rozdziału życia
metryka dodała mi skrzydeł
i na piętro awans społeczny
pokój miał skośny sufit i duże okno
mój pierwszy windows bez wirusów
bez siostry i już bez przepaści
odwaga na dywanie spakowana czekała
naiwnie wierząc, że wycieczka przez życie
bez mapy będzie bezterminowo trwała
* Dom rodzinny. Wyburzony pod budowę drogi.
Wyrwa po nim, jak krater na zawsze pozostanie we mnie...
Co jakiś czas wypełnia się gorącą, parzącą lawą słonych łez.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz