Znicze

Październik 2014. Minął rok...

... ktoś wymiatał liście.

Stały we trzy.

Zawsze spotykały się w tym miejscu.

Wszystkie szare... smutne... i zamyślone.

Każda zatopiona w innych wspomnieniach...

Dwie stanęły tuż obok siebie.

Po chwili druga wsunęła rękę pod ramię pierwszej i przylgnęła jak siostra do siostry.

Ta trzecia, naprzeciwko, ze spuszczoną głową i z ciemnymi długimi włosami zasłaniającymi bladą, bardzo bladą twarz stała nieruchomo.

Nie patrząc, dokładnie widziała obraz tamtych dwóch...

Czuła ich niechęć, odczuwała strach i żal jakim pałały do niej i wzajemną niechęć, którą czuły do siebie... jeszcze czuły.... a może czuć będą zawsze.

Tylko jedna z nich była tak naprawdę bezbronna i bardzo uzależniona od tamtych...

Podtrzymywana, w ciasnym uścisku drugiej i obserwowana z naprzeciwka przez trzecią czuła, że poddaje się i że cała dotychczasowa praca, jaką włożyła w to, by przestać nienawidzić Tego, dla Którego znowu znalazły się w tym miejscu... idzie na marne!

- Dlaczego mi to zrobiłeś?!!!

Powróciło już dawno wyciszone pytanie w głowie pierwszej i echem odbijało się w głowach tamtych dwóch....

- To ja zrobiłam - wyszeptała trzecia, a druga zadowolona jakby z tego zdania potakiwała. 

- Ona zrobiła, ona... bym ja mogła istnieć.

- Nie was pytam! Dość tego! Czy już zawsze będę skazana na Was dwie?

I na to pytanie bez odpowiedzi, bo nikt jej nie zna?

Czy jedynym sposobem na to, by móc żyć dalej...

Nie tracić gruntu pod nogami...

Nie czuć lęku...

Zwątpienia i beznadziejnego przekonania o własnym przeznaczeniu...

Jest zaakceptować Was obie?

- nas trzy?

Pogodzić się z wami i żyć jakbyście były częścią mnie?

Czy tylko zgoda na to, że jesteście od i na zawsze będziecie mi pozostała?

Niemy krzyk przez zamknięte usta wylał się deszczem łez po policzkach pierwszej.

...

Nagle pojawił się On. 

Jak zawsze z łagodnym uśmiechem podszedł do trzech kobiet.

Spojrzał każdej w oczy, pochylił się i położył czerwoną różę na grobie.

Ciszę przerwał szept...

- Dziękuję, że znowu przyszłyście... do mnie.

Potem odszedł bezszelestnie mimo nowych liści, które spadły w międzyczasie i wplotły się w cmentarny plener....

Trzy kobiety...także odeszły w międzyczas.

Spotkają się zapewne niedługo...

Ja, Samotność i... Śmierć.

[*]