rozbita ona

w cuda nie wierzę
a na cud czekam 

oddechu złapać nie mogę
tlenem otulona 

szczęście mnie zasypało

cierpię gdy na mnie spada

żyć mi się chce

a końca życia wyglądam

spokoju oczekuję

burząc świat dookoła

płakać nie potrafię

a oczy mam pełne łez

tak bardzo pragnę

nie chcąc już wcale

obudzić się jutrem

Ty bądź moim świtem